حصاری از درختان تاریک را پشت سر نهادیم و سیمای خیابان پنچاه و نهم، مربعی از نور ضعیف و ظریف، به روی پارک درخشید. برخلاف گتسبی و تام بیوکنن، زنی در زندگی من نبود که چهره بیتنش اکنون لابلای قرنیزهای تاریک و تابلوهای خیره کننده خیابان شناور باشد، پس زنی را که کنارم نشسته بود با تنگ کردن حلقه بازویم به خود فشردم. دهان بیرنگ تمسخرگرش به خنده گشوده شد، بار دیگر او را تنگتر به خود فشار دادم – این بار به صورتم.
از کتاب گتسبی بزرگ
از کتاب گتسبی بزرگ