من منتظر بودم ، منتظر خارج شدن کلمه های بهم ریخته از لبای باریکت تا باز نجوای قلبت را به گوشم برسانی. باید بهم میگفتی هیونگ!
میگفتی بمانم و تن به خفت زندگی بیرنگ و تهی از حس ندهم.
لحظه ای که در بند زنجیر گوشه کنار اتاقک ذهنم ، بدنم را به عقب و جلو تاب می دادم و خیالت را از دور لمس میکردم میدانستم گرفتار شدم ، گرفتار تو.
آن شب که در کنار هم به سقوط بدون ترس دانه های برف چشم دوخته بودیم ، به من گفتی شبیه تیره ترین برفی هستی که زمستان تورا ترک گفته.
بوسه اخرت هنوز بر لب های ترک خورده ام جا مانده و بازدم تلخ سیگار نعنا در مقابل عطر خنک هوای تن تو شکست میخورد و توان مقابله برای جایگزین شدن را ندارد.
من در لابه لای دود خاکستری سیگار بین انگشتانت تورا به اغوش می کشیدم.
نعناع من ، سیگار بین لبانت خواستی تر بود و من به اشتباه تورا میبوسیدم تا تلخیه لبانت در رگ هایم بشود خون و وجودت توی ریه هایم نفس..
من معتاد زمستان قلبت بودم هیونگ...
باید بهم میگفتی که روزی قرار است معتاد در بند نخ سیگار لب هایت را رها کنی
حماقت من بود که اجازه دادم مرا در بند بند تلخیه وجودت حل کنی و زندگی ام را در مشتت اسیر کنی.
-خاطرات نگفته به عطر خنک نعنای او ، ۲۵ نوامبر ۱۹۹۸.
میگفتی بمانم و تن به خفت زندگی بیرنگ و تهی از حس ندهم.
لحظه ای که در بند زنجیر گوشه کنار اتاقک ذهنم ، بدنم را به عقب و جلو تاب می دادم و خیالت را از دور لمس میکردم میدانستم گرفتار شدم ، گرفتار تو.
آن شب که در کنار هم به سقوط بدون ترس دانه های برف چشم دوخته بودیم ، به من گفتی شبیه تیره ترین برفی هستی که زمستان تورا ترک گفته.
بوسه اخرت هنوز بر لب های ترک خورده ام جا مانده و بازدم تلخ سیگار نعنا در مقابل عطر خنک هوای تن تو شکست میخورد و توان مقابله برای جایگزین شدن را ندارد.
من در لابه لای دود خاکستری سیگار بین انگشتانت تورا به اغوش می کشیدم.
نعناع من ، سیگار بین لبانت خواستی تر بود و من به اشتباه تورا میبوسیدم تا تلخیه لبانت در رگ هایم بشود خون و وجودت توی ریه هایم نفس..
من معتاد زمستان قلبت بودم هیونگ...
باید بهم میگفتی که روزی قرار است معتاد در بند نخ سیگار لب هایت را رها کنی
حماقت من بود که اجازه دادم مرا در بند بند تلخیه وجودت حل کنی و زندگی ام را در مشتت اسیر کنی.
-خاطرات نگفته به عطر خنک نعنای او ، ۲۵ نوامبر ۱۹۹۸.