به نوار کاستی که مدتی پیش روی اخرین صندلی آبیِ انتهای ایستگاه پیدا کرده بود، خیره شد و با تردیدی که کلاف های ذهنش را آشفته کرده بود ، آن را بین دو انگشتش نگه داشت. رو به من کرد و گفت آیا میتوانم این را با او گوش کنم ؟
گفتم: البته.
چند لحظه بعد پرسید: به نظرت شاد است یا غمگین؟!
گفتم: گمان نمیکنم مهم باشد. شاد یا غمگین ؛ هردوشان به نحوی قابل ستایشاند. شاد ، آوای خنده های فریبندش را به گوشت میرساند و زیبایی های دلنشینش را به خاطرت می آورد و غمگین تورا یاد اعتیادِ مزهِ قهوهِ تلخ بدنش می اندازد که چند روزی از تو دریغ شده.
در دل حدس میزدم که او با خیالش زندگی میکند. مدتی در فکر فرو رفت. بعد نگاهم کرد و گفت: گمان نمی کنی زندگی تو نیز همینگونه است؟
منتها تو فقط طعم تلخیه غم را زیر زبانت حس میکنی و شادی را به در دل پریزادت جا گذاشته ای.
گفتم: بله ، و تلخ آنجاست که غم های اورا هم از آنِ خودم کردم تا مبادا چشمانش طعم درد را بچشد. باید بی صدا ادامه داد ، ادامه به شادی که هیچوقت از آن من نبوده...
گفت: زمان از همه چیز میکاهد..
بلند شدم. بی آنکه نگاهش کنم گفتم: الا زیباییِ او !
- یادداشت بجا مانده در کنار نوار قدیمی، ۲۷ نوامبر ۱۹۹۷.
گفتم: البته.
چند لحظه بعد پرسید: به نظرت شاد است یا غمگین؟!
گفتم: گمان نمیکنم مهم باشد. شاد یا غمگین ؛ هردوشان به نحوی قابل ستایشاند. شاد ، آوای خنده های فریبندش را به گوشت میرساند و زیبایی های دلنشینش را به خاطرت می آورد و غمگین تورا یاد اعتیادِ مزهِ قهوهِ تلخ بدنش می اندازد که چند روزی از تو دریغ شده.
در دل حدس میزدم که او با خیالش زندگی میکند. مدتی در فکر فرو رفت. بعد نگاهم کرد و گفت: گمان نمی کنی زندگی تو نیز همینگونه است؟
منتها تو فقط طعم تلخیه غم را زیر زبانت حس میکنی و شادی را به در دل پریزادت جا گذاشته ای.
گفتم: بله ، و تلخ آنجاست که غم های اورا هم از آنِ خودم کردم تا مبادا چشمانش طعم درد را بچشد. باید بی صدا ادامه داد ، ادامه به شادی که هیچوقت از آن من نبوده...
گفت: زمان از همه چیز میکاهد..
بلند شدم. بی آنکه نگاهش کنم گفتم: الا زیباییِ او !
- یادداشت بجا مانده در کنار نوار قدیمی، ۲۷ نوامبر ۱۹۹۷.