گفتی عشق، گمان نمیبرم آن را آنگونه که مردم عادی کوچه خیابان یاد میکنند تلقی کنم. ممکن است فقط آسمان من، رنگین کمان خوشختی را در پهنه ی آبیرنگ خود ندیده باشد؟ کسانی را دیدم که زندگی را در گرو عشق گذاشته بودند ، شب ها، ماه ها، سال ها...اما در آخر فقط یکی میماند و در گوشه این شهر نوای غمِ دردِ عشق را مینواخت و دیگری با دستهای خالی و خاطرات جا گذاشته در تکاپوی حسی تکراری در فردی جدید ؛ یکی زخم هایش را نمیبندد تا خاطر اورا از ذهن خود پاک نکند و دیگری به هر مرهمی توصل میکند تا رد پای خود را از این ننگی که بجا گذاشته پاک کند، اما من هرگز نتوانستم تظاهر کنم به شیرین بودن عسلی که روی زخم تلخیای روح عاشقان ریخته میشد..