چشم هایم را میگشایم و به خودم میآیم.
من چه هستم؟
روحی در کالبد انسان ناشناخته؟ یا انسانی که حتی خودش را نمیشناسد؟ یا حتی موجودی مسخ شده؟
درکش برایم سخت است اما هربار که به خود میآیم و خودم را میان خانواده یا بهتره است بگویم"پدر و مادرم" میبینم حس غریبی میکنم.
دیدگاهی که نسبت به دنیا بهدست آورده ام جز رنج فایده ای دیگری برایم ندارد،رفتار های آن هارا را در نظر میگیرم.
بهایست، آن ها دگر که هستند؟ رفتار های آنها اصلا تشابهی به من ندارد،پس چه دلیلی دارد که من در میان آن ها زندگی کنم و روز خود را شب کنم؟
خنده دار است اما خود من هم نمیدانم.
نوجوانی که شب و روز حس غریبی به خود و خانوادهاش دارد و حتی رفتار دیگران برایش ناشناخته است، نوجوانی که برای نوشتن و به اتمام رساندن مکالمات خود به تک تک کلماتش فکر میکند و تهش به پوچی ای بی پایان میرسد.
بله.این است چرخه ی زندگی بی هدف و گذرای من.
من چه هستم؟
روحی در کالبد انسان ناشناخته؟ یا انسانی که حتی خودش را نمیشناسد؟ یا حتی موجودی مسخ شده؟
درکش برایم سخت است اما هربار که به خود میآیم و خودم را میان خانواده یا بهتره است بگویم"پدر و مادرم" میبینم حس غریبی میکنم.
دیدگاهی که نسبت به دنیا بهدست آورده ام جز رنج فایده ای دیگری برایم ندارد،رفتار های آن هارا را در نظر میگیرم.
بهایست، آن ها دگر که هستند؟ رفتار های آنها اصلا تشابهی به من ندارد،پس چه دلیلی دارد که من در میان آن ها زندگی کنم و روز خود را شب کنم؟
خنده دار است اما خود من هم نمیدانم.
نوجوانی که شب و روز حس غریبی به خود و خانوادهاش دارد و حتی رفتار دیگران برایش ناشناخته است، نوجوانی که برای نوشتن و به اتمام رساندن مکالمات خود به تک تک کلماتش فکر میکند و تهش به پوچی ای بی پایان میرسد.
بله.این است چرخه ی زندگی بی هدف و گذرای من.