آغاز راه؛
باید دانست و به یاد داشت که اگر چه برداشتن نخستین گام، سخت تر از آن چیزی است که تصور میشود، اما به همان میزان نیز ارزشمند است.
اولین قدم را که برمیداری، دیگر بین تو و دیگران فرق است.
میان آدمهایی که تلاش کرده اند و نرسیده اند تا کسانی که نخواسته اند و تلاشی هم نکرده و نرسیدند، تفاوت از زمین است تا آسمان!
در گذشته های دور شخصی بود که میگفت "چیزی که اهمیت دارد، این است که آدم به آنچه میخواهد، برسد و اگر نشد، دیگر هیچ مهم نیست"، و شاید حتی تو هم با او موافق باشی، اما خواسته ام این است که لحظه ای مکث کنی.
نفس عمیقی بکشی و به یاد بیاوری که گاه رسیدن به مقصد نیست که ارزش تلاش را دارد، بلکه طی کردن مسیر است که می ارزد به تحمل آنچه ممکن است پیش روی ما قرار گیرد.
من اولین گامم را هنگامی برداشتم که ندیدن لبخند "او"، ابرهای تیره آسمان را حوالی قلب سرد و غمگینم میکرد... و بعد از آن تلاش کردم، نه برای آنکه میخواستم به غایت راه برسم، بلکه چون آرزویم سپری کردن مسیر همراه "او" بود.
و حالا که قدم در راه تازه ای گذاشتم و راوی آنچه که قرار است بخوانی شده ام، نوبت توست که نخستین گام را برداری و همراهم شوی... و بیشتر از آنکه در اندیشه ی رسیدن به پایان سفر باشی، به فکر چگونه گذراندن مسیر باش که همین مهم است و بس.
"او" عادت داشت بگوید که من دوست دارم مقدمه ها را طولانی کنم، و اگر چه که درست میگفت، ولی نمیدانست که چرا چنین میکنم... اما شاید تو بعد از پایان این قصه، دریابی.
- (هنوز) بی نام
*موقت*
@everybodywillhearmyvoice ~
