بهم گفت "بعضی وقتا ازین دنیات بیا بیرون،یکم بچگی کن، تو زود بزرگ شدی،واسه همینه همه این آدما بنظرت مسخره و بچه میان"
داشتم فک میکردم، چرا من
چرا من مثل همونایی نیسم که تو چشمم بچه و مسخرن؟چرا شبیهشون نیستم چرا باهاشون انگار یه فرقی دارم تو همه چی، نگاه کردن حرف زدن راه رفتن لباس پوشیدن همه چی
چرا؟
چرا همش من؟ چرا؟ چرا باید من اونی باشم که همش داره بخاطر چیزای مزخرفی که حتی وجودم ندارن تو خودش مچاله بشه
چرا من باید اونی باشم که همش دنبال یه تکیه گاهه؟ چرا من باید اونی باشم که نتونه فراموش کنه نتونه تمرکز کنه نتونه ول کنه
چرا من باید اونی باشم که احمقه؟ چرا باید اینجوری باشم؟ چرا باید هنوزم نگران این باشم که نکنه ناراحته؟ پس من چی؟ من چی؟ چرا من باید اونی باشم که بخاطرش تو حسا و فکرای مزخرفش اونقدر غرق شده که باید اونقدر خودشو تو کار و مشغولی غرق کنه بلکه شاید بتونه ازین اقیانوس سرد تموم نشدنی بیاد بیرون قبل اینکه غرق بشه
چرا من باید اونی باشم که نتونه از پس خودش بر بیاد چرا من باید اونی باشم که مجبوره با یکی حرف بزنه مجبوره به یکی پناه ببره مجبوره خود واقعیشو،خود له شده و پاره پورش و به یکی نشون بده تا بتونه فقط،فقط نفس بکشه؟
چرا من باید اونی باشم که فک میکنه این هم میگذره، تلاش میکنه ولی بازم همه چی میاد سراغش
چرا من باید اونی باشم که نمیتونه؟ چرا من باید اونی باشم که حرف نزده همه، همه چیو از چشماش میفهمن؟ چرا من باید اونی باشم که میمیره واسه اینکه فقط یبار وقتی داره گریه میکنه تنها نباشه چرا من باید اونی باشم که کلی باید صبر کنه تا اونی که میخواد و ببینه اونم وقتی که تاریخش گذشته و اشتیاقش کمرنگ شده
چرا من باید اونی باشم که واسه تو شعر مینویسه چرا من باید اونی باشم که بین هوا و زمینه چرا من باید اونی باشم که خودخواه نیست چرا من باید اونی باشم که همش،همش همش دنبال اون چیزیه که نمیتونه بهش برسه
چرا من باید این باشم...؟چرا؟
داشتم فک میکردم، چرا من
چرا من مثل همونایی نیسم که تو چشمم بچه و مسخرن؟چرا شبیهشون نیستم چرا باهاشون انگار یه فرقی دارم تو همه چی، نگاه کردن حرف زدن راه رفتن لباس پوشیدن همه چی
چرا؟
چرا همش من؟ چرا؟ چرا باید من اونی باشم که همش داره بخاطر چیزای مزخرفی که حتی وجودم ندارن تو خودش مچاله بشه
چرا من باید اونی باشم که همش دنبال یه تکیه گاهه؟ چرا من باید اونی باشم که نتونه فراموش کنه نتونه تمرکز کنه نتونه ول کنه
چرا من باید اونی باشم که احمقه؟ چرا باید اینجوری باشم؟ چرا باید هنوزم نگران این باشم که نکنه ناراحته؟ پس من چی؟ من چی؟ چرا من باید اونی باشم که بخاطرش تو حسا و فکرای مزخرفش اونقدر غرق شده که باید اونقدر خودشو تو کار و مشغولی غرق کنه بلکه شاید بتونه ازین اقیانوس سرد تموم نشدنی بیاد بیرون قبل اینکه غرق بشه
چرا من باید اونی باشم که نتونه از پس خودش بر بیاد چرا من باید اونی باشم که مجبوره با یکی حرف بزنه مجبوره به یکی پناه ببره مجبوره خود واقعیشو،خود له شده و پاره پورش و به یکی نشون بده تا بتونه فقط،فقط نفس بکشه؟
چرا من باید اونی باشم که فک میکنه این هم میگذره، تلاش میکنه ولی بازم همه چی میاد سراغش
چرا من باید اونی باشم که نمیتونه؟ چرا من باید اونی باشم که حرف نزده همه، همه چیو از چشماش میفهمن؟ چرا من باید اونی باشم که میمیره واسه اینکه فقط یبار وقتی داره گریه میکنه تنها نباشه چرا من باید اونی باشم که کلی باید صبر کنه تا اونی که میخواد و ببینه اونم وقتی که تاریخش گذشته و اشتیاقش کمرنگ شده
چرا من باید اونی باشم که واسه تو شعر مینویسه چرا من باید اونی باشم که بین هوا و زمینه چرا من باید اونی باشم که خودخواه نیست چرا من باید اونی باشم که همش،همش همش دنبال اون چیزیه که نمیتونه بهش برسه
چرا من باید این باشم...؟چرا؟