یه چیزیو با گذشت زمان فهمیدم...
آدم نباید خودش رو به هر دری بزنه که یکی بمونه. اگه موند، از دلش مونده؛ اگه رفت، با خواهش برنمیگرده.
یه زمانی برای همه وقت میذاشتم، پیگیر بودم، احوال میپرسیدم، ناراحتیشون ناراحتم میکرد. ولی کمکم فهمیدم بعضیا فقط تا وقتی حواسِت بهشونه، حواسشون به توئه. همین که یه قدم عقب بکشی، انگار اصلاً وجود نداشتی.
از یه جایی به بعد دیگه دنبال ثابت کردن خودت نمیری. نه چون سرد شدی، نه چون بیاحساسی؛ چون فهمیدی هر کسی لیاقت نسخهی خوبِ تو رو نداره.
الان اگه کسی یادم کنه، خوشحال میشم؛ اگه هم یادم نکنه، زندگیم متوقف نمیشه. اگه کسی بمونه، قدرش رو میدونم؛ اگه بره، بدرقهش میکنم.
من یاد گرفتم خودمو ارزون نذارم. یاد گرفتم برای توجهی که با خواهش به دست بیاد، دست دراز نکنم. چون توجهی که از روی اجبار باشه، هیچ ارزشی نداره.
اگه یه روز دیدی کمتر حرف میزنم، کمتر پیام میدم یا کمتر پیگیرم، فکر نکن عوض شدم... فقط فهمیدم هر چیزی که یهطرفه باشه، دیر یا زود آدم رو خسته میکنه.
من هنوز همون آدمم؛ فقط دیگه برای موندنِ کسی، خودمو از دست نمیدم.
آدم نباید خودش رو به هر دری بزنه که یکی بمونه. اگه موند، از دلش مونده؛ اگه رفت، با خواهش برنمیگرده.
یه زمانی برای همه وقت میذاشتم، پیگیر بودم، احوال میپرسیدم، ناراحتیشون ناراحتم میکرد. ولی کمکم فهمیدم بعضیا فقط تا وقتی حواسِت بهشونه، حواسشون به توئه. همین که یه قدم عقب بکشی، انگار اصلاً وجود نداشتی.
از یه جایی به بعد دیگه دنبال ثابت کردن خودت نمیری. نه چون سرد شدی، نه چون بیاحساسی؛ چون فهمیدی هر کسی لیاقت نسخهی خوبِ تو رو نداره.
الان اگه کسی یادم کنه، خوشحال میشم؛ اگه هم یادم نکنه، زندگیم متوقف نمیشه. اگه کسی بمونه، قدرش رو میدونم؛ اگه بره، بدرقهش میکنم.
من یاد گرفتم خودمو ارزون نذارم. یاد گرفتم برای توجهی که با خواهش به دست بیاد، دست دراز نکنم. چون توجهی که از روی اجبار باشه، هیچ ارزشی نداره.
اگه یه روز دیدی کمتر حرف میزنم، کمتر پیام میدم یا کمتر پیگیرم، فکر نکن عوض شدم... فقط فهمیدم هر چیزی که یهطرفه باشه، دیر یا زود آدم رو خسته میکنه.
من هنوز همون آدمم؛ فقط دیگه برای موندنِ کسی، خودمو از دست نمیدم.