- فاطمه صادقی '


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


چه لطفی در حقم کردند؟ آنان که وجودم را فراموش کردند که توانستم خودم را به یاد بیاورم، که بدانم کیستم!

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


بگذار بسوزیم؛ ما که دادمان به آسمان نرسید،
شاید دودمان برسد!


دلت را بتکان. اشتباهاتت وقتی افتاد روی زمين، بگذار همانجا بماند. فقط از لا‌به‌لای اشتباه‌هايت، يک تجربه را بيرون بکش؛ قاب کن و بزن به ديوار دلت. اشتباه کردن، اشتباه نيست... در اشتباه ماندن، اشتباه است!
فروغ فرخزاد


انگار سردمِ و تو سرمای بهمن گیر کردم .
انگار با خوشحالی دویدم و انگشتم خورده لبه‌ی مبل .
انگار ذوق کردم و کنسل شده .
انگار اومدم فیلم ببینم و برق‌ها رفته .
انگار بستنی خریدم و از دستم افتاده .
انگار بادکنک باد کردم و توی صورتم ترکیده .
انگار اومدم دوچرخه بازی کنم و زنجیرش دراومده .
انگار روز تولدمِ و سرما خوردم .
انگار بد خوابیدم و گردنم گرفته .
انگار کارت کشیدم و موجودی نداشته .
انگار خواستم و نشده . . .


#فاطمه_صادقی


خودم را خوب سنجیدم؛ بدون تو نمی‌ارزید!
علیرضا آذر


عشق را وقتی نگاهت کردم فهمیدم و همین بس بود که دیگر چیزی از زندگی نخواهم...

#فاطمه_صادقی


احساسات مانند گذرگاه هستند.
اگر شما روی احساسات بد خود سرپوش بگذارید، در نهایت احساسات خوبتان را هم خفه می‌کنید.


هرگاه دلت گرفت
درِ قلبم را باز کن.
هرگاه دلت گریه خواست‌
شانه‌هایم را قرض بگیر.
هرگاه حس کردی تنهایی...
من در نزدیک‌ترین لاله‌،
کنار تو می‌رویم.
در آبی‌ترین آسمان،
برای تو می‌بارم و
در آرام‌ترین نقطه‌ی جهان،
برای تو می‌گریم!
#فاطمه_صادقی


Forward from: «قلم‌گاه»
فاطمه صادقی
چنل تو، این روز‌ها یاداور منِ قدیم بود، منی که فراموشش کرده بودم و به لطف تو دوباره من غمگین رو دیدم و نوازشش کردم.
چنل تو یه اتاق کوچک توی یه خونه پرجمعیتِ که رنگ متفاوتی داره، رنگ تجربه و صبر.
رنگ پختگی و دردهایی که شاید هرکسی درکش نمیکنه. اتاقی که میگم خاکستریِ! برخلاف باقی اتاق‌ها که به رنگ رنگین ‌کمان هستن، از دیوارهاش خون میچکه…


می‌دانستم‌ زهر‌ است و چشیدم!


"


قصه نیستم که بگویی، نغمه نیستم که بخوانی، صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی، یا چیزی چنان که بدانی! من درد مشترکم؛ مرا فریاد کن...
شاملو


من برای تمام لحظاتی که می‌توانستی بمانی و نماندی، متأسفم. برای تمام خاطراتی که می‌توانستی برایم بسازی و نساختی، متأسفم.
انتظارم از کسی که آدم بودن را بلد نبود، خیلی بیشتر از حد تصورم بود و می‌دانم اشتباه کردم. اشتباه کردم که خواستم زندگی را با تو تجربه کنم، اشتباه کردم که خواستم با تو زنده بمانم.
البته من برای تو متأسفم نیستم؛ برای خودم که تو را خواست، متاسفم!

#فاطمه_صادقی


بزرگترین آرزوی من برای بشریت، صلح، آرامش و شادمانی نیست. این است که هر بار شاهد مرگ کس دیگری هستیم، همچنان بخش کوچکی از وجود همهٔ ما هم بمیرد. چون تنها رنجِ همدلی است که ما را انسان نگه می‌دارد. اگر آن را از دست بدهیم، هیچ خدایی نمی‌تواند به دادمان برسد.


Hich-
نویسنده: فاطمه صادقی
گوینده: ماوی
@fatemehh_sadeghi


J'en ai marre de vivre sans vraiment vivre.


توی دنیای موازی اسمم ساحله . چشم‌هام آبی و موهام پسرونه‌ست .
یک دسته رز آبی گرفتم و دارم میرم بیمارستان . تصادف کرده ، پاش شکسته و پهلوش هم آسیب دیده . از دیشب که فهمیدم بکوب تا تهران رانندگی کردم .
چشم‌هام به جای آبی ، قرمز شده بود ؛ اما سعی می‌کردم بخندم تا خوشحالش کنم .
استرس داشتم و یک نفس عمیق کشیدم . نگهبان بیمارستان جلوم رو گرفت و ازم پرسید با کی کار دارم . گلوم رو صاف کردم و گفتم : «می‌خوام آقای پاشا رو ببینم ، تصادفی بودن و دیشب آوردنشون اینجا.»
سرش رو تکون داد و راه رو باز کرد ، اتاق چهارده .
در زدم ؛ اما کسی جواب نداد . رفتم داخل و پیشش نشستم ، خوابیده بود . گل رو روی تخت گذاشتم و دستش رو گرفتم . به هر سختی بود چشم‌هاش رو باز کرد و سرش رو سمت من برگردوند .
چشم‌هاش از تعجب چهارتا شده بود . خواست بشینه ؛ اما پهلوش تیر کشید و صورتش مچاله شد . گفتم : «نمی‌خواد بلند شی. من هستم پیشت.»
خندید ، من هم خندیدم . چشمش به دسته گُل افتاد ، از ذوق دردش رو فراموش کرد و روی تخت نشست . از روی صندلی بلند شدم و بغلش کردم . اون محکم‌تر بغلم کرد . . .
به خودم میام ، اسمم ساحله و پنجاه‌و‌‌هفت سالمه .
موهام سفید شده . یک دسته رز آبی گرفتم و دارم میرم بهشت زهرا . کاش بهم می‌گفتن سرِ عزیزترین آدمِ زندگیم ضربه‌ خورده و امیدی به زنده بودنش نیست .
حداقل اون وقت می‌تونستم خیلی محکم‌تر بغلش کنم ؛ اما الان تنها چیزی که می‌تونم بغل کنم ، یک تخته سنگ و رزهایِ آبیه !


#فاطمه_صادقی
@fatemehh_sadeghi


نمی‌دانستم می‌شود چیزی را آن‌قدر
بخواهی که آن‌ را بین دست‌ها و پاها
و تک‌تک نفس‌هایت حس کنی.
- پنج قدم فاصله




آغوش گرممون وقتی تو خیابون‌های انقلاب همدیگه رو لمس می‌کنن، موندگارترین تجربه برای هممونه.
عیدتون به قشنگی آسمون آبی🩵

-نویسنده: فاطمه صادقی
-گویندگان: گلسا، دلسا، دریا، عسل، ارغوان، محمد، مهدی، دکتر، امیرحسین
-میکس: سورن‌
-ایده‌پرداز: دلسا
@fatemehh_sadeghi


- happy new year🤍

20 last posts shown.

177

subscribers
Channel statistics