وقتی برای قضاوت نشدن, خودت رو سانسور میکنی : ⋆ ࣪. ࣪˖
چند لحظه فکر کن چندتا از انتخابهات واقعاً انتخاب خودتن و چندتاشون نتیجهی ترس از جاجمنت بقیه؟
موهات رو رنگ نمیکنی چون میترسی یکی بگه «بهت نمیاد» . لباس موردعلاقهت رو نمیپوشی چون میترسی بگن «جلفه» . لباس باز نمیپوشی چون نگران نگاه مردهایی . آرایش نمیکنی چون میترسی بگن «زیادی تلاش کرده» .
یا حتی چیزی که دوست داری رو کنار میذاری چون از اینکه «عجیب» به نظر برسی میترسی . اما یه سؤال مهم وجود داره, چرا باید آزادی تو محدود بشه تا دیگران یاد بگیرن چطور رفتار کنن؟
اگه کسی با دیدن لباس تو نمیتونه نگاه جنسی خودش رو کنترل کنه, مشکل لباس تو نیست . اگه کسی با موهای رنگی تو احساس میکنه حق داره تحقیرت کنه, مشکل موهای تو نیست . اگه کسی از بدن تو برداشت جنسی میکنه, مشکل بدن تو نیست . بدن تو, لباس تو, موهای تو و استایل تو, اینویتیشن برای هیچ نوع توجه, قضاوت یا تعرضی نیست . ما باید به جایی برسیم که زن بتونه لباس کوتاه بپوشه بدون اینکه مجبور باشه بابتش توضیح بده . موهاشو هر رنگی که دوست داره بکنه بدون اینکه بشنوه «خرابش کردی» . آرایش کنه یا نکنه, بدون اینکه ارزشش با ظاهرش سنجیده بشه . و مهمتر از همه, بتونه انتخاب کنه بدون اینکه مدام به این فکر کنه ; «بقیه چی میگن؟» این یعنی اکسپتنس واقعی ; نه اینکه همه شبیه هم لباس بپوشن تا کسی ناراحت نشه, بلکه اینکه یاد بگیریم انتخابهای متفاوت هم حق وجود دارن .
دنیای واقعیِ آزادی (Freedom) جاییه که زن مجبور نباشه خودش رو کوچکتر, پوشیدهتر, ساکتتر یا معمولیتر کنه تا دیگران احساس راحتی کنن . پس اگر چیزی رو فقط به خاطر ترس از قضاوت کنار گذاشتی, شاید وقتشه از خودت بپرسی ; اگه هیچکس قرار نبود منو قضاوت کنه, واقعاً چه شکلی زندگی میکردم؟