زمستون بقچشو بست ونشست رو نیمکت ایستگاه زندگی
قطار فصل ها هنوز تو راه بود
یه مسافر خوش آب ورنگ تو قطار بود
جالب بود که زمستون چشم انتظار اومدنش بود
با پیراهن سفیداومده بود وباهمون رخت سفیدش داشت می رفت یه شکوفه ی سفیدو وقتی داشت از کنار باغ دنیا رد میشد از روشاخه چید وگذاشت گوشه ی موهاش بو وعطر بهار رو گرفت...
بهار خانوم زودتر بیا!
اینو زمستون زیر لب می گقت
قطار داشت نزدیک ونزدیک تر میشد
بهار بانفس های بلندش نزدیک میشد وزمستون داشت نفس های آخرشو می کشید
پاشد کفش هاشو در اورد وآهسته آهسته رفت ورفت و...
هر چه قطار نزدیک تر میشد زمستون دورودورتر میشد .
قطار رسید
بهار پیاده شد
عطر وبوش پیچید تو کوچه های منتظر دنیاوهمه کل کشیدن
چشم بهار به بقچه ی جامونده تو ایستگاه زندگی افتاد بازش کرد
بقچه خالی بود وتنها عطر زمستون ورنگش بود که بهار رو مجذوب خودش کرده بود بهار بقچه ی زمستون رو برداشت تایادش نره اگه زمستون نبود بهار هم معنایی نداشت
برادشت تا خودش هم وقتی خواست بره مثل زمستون عطر وبوشو برای فصل بعدی تو بقچه به یادگار بزاره
این رسمیه که بین فصل هاست
چه خوبه ما هم یاد بگیریم بقچه ی زندگی رو لبریز کنیم از عطر وبوی عشق ومحبت های به یاد موندنی وموندگار
تا وقتی رفتیم همه دلتنگ مابشن
زمستون بدرود
بهار درود برتو
اومدنت مبارک!
#فرشته_محمودی
@fereshtehsss