تمام روز، رها شده چون لاشه ای بر آب
به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم. به سوی ژرف ترین غارهای دریایی
و گوشتخوارترین ماهیان.
و مهره های نازک تنم
از حس مرگ تیر کشیدند...
نمیتوانستم ، دیگر نمی توانستم
صدای پایم از انکار راه بر می خاست
و یاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود
و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ که بر دریچه گذر داشت ب دلم می گفت:
"نگاه کن!
تو هیچگاه پیش نرفتی؛
تو فرو رفتی."
فروغ فرخزاد