برای هیچ‌کس آن‌قدرها مهم نیست که تو تا چه اندازه غمگینی و داری لابلای نقاب آرامش و سکوتت چقدر رنج می‌کشی.
انسان‌ها فقط چهره‌ی خندان و روی گشاده‌ی تو را می‌خواهند.
برای هیچ‌کس تحمل یک چهره‌ی گرفته و یک حال نگران،
منفعتی ندارد.
انسان‌ها معمولا در روزهای آسانی کنار تو می‌مانند،
روزهای سخت،
آدم‌های سخت و دوستان سخت و رفیق‌های سخت می‌خواهد...
ولی تو آدم‌ها را دوست داشته باش،
حتی اگر برای هیچ‌کدامشان اهمیتی نداشته باشد که تو درست همین لحظه که آرام و خون‌سرد مقابلشان ایستاده‌ای،
در اعماق کدامین پرتگاه اندوه،
داری دست و پا می‌زنی.