"از وقتی رفتی ازبس که تو پاریس بارون اومده کاغذ دیواریهای آپارتمانم بوی نم گرفته، شاید حتی این آب و هوای بد به تو ربطی نداشته باشه ولی دلم میخواد کوچیکترین چیزی رو هم به تو ربط بدم مدلمه میدونی که. اگه الان اینجا بودی چی میگفتی بهم؟ آهان یادم اومد "بیبی دنیا همینه" از بچگی ازین جمله میترسیدم و وقتی بزرگتر شدم درحالیکه تو باتلاق مشکلاتم دست و پا میزدم همش یه صدای کذایی از درونم میگفت نکنه کل دنیا همین باشه؟ نکنه تهِ این سختی ها هیچی باشه؟ ولی تو خلافشو بهم ثابت کردی با اولین لبخندی که وقتی تو کافهی کنار خیابون فهمیدم فندکمو تو جیب کاپشن سبزرنگم جا گذاشتم و تو بی هوا از ناکجا آباد پیدات شد و سیگارمو روشن کردی. ولی نشد، نشد که من و تو بشیم ما. بشیم اون دونفری که صاحب کل عشقای دنیان و والدینِ کلِ گربههای فرانسه...و تو به همون سرعتی که درخت امید رو و قلبم کاشتی به همون سرعتم به تکه چوب سوختهای تبدیلش کردی. گلایهای نیست. فقط کاش به نامههام جواب بدی من هرچقدرم که ناکافی بودم لایق این بی خبری نیستم. دوست دارم.
برای خدای کوچکِ من
دوستدار تو جئون لارک! "
برای خدای کوچکِ من
دوستدار تو جئون لارک! "