همه ما روحهای تنهایی هستیم که در افقهای ناشناخته گوگیجه داریم. در میان خواب و بیداری و رویا. تکه تکه زندگی میکنیم. شبی اینجا. خندهای آنجا، اشکی جای دیگر. پیر میشویم. عدهای دیر بیدار میشوند. عدهای دیگر هرگز بیدار نمیشوند. ولی همه باز تنها لخت برمیگردیم. توی افقهای ناشناخته.
شراب خام، اسماعیل فصیح