شبنامههای باد.
شبِ یازدهم
نوشتهشده توسطِ 'باد'
موسس و قلبِ کلبهی «غریق!»
قرارِ ما، شبِ دوازدهم، ساعت یازده و یکدقیقه
شبِ یازدهم
سرم به دوران میافتد و جانم بالا میآید. چشمانم را دودستی میچسبم، اما میگریزند و خیره میمانند به آن داس! خون را میبینم. بیرنگیاش را! و عجیب مرا به یاد شیرهی درختِ بید میانداخت! مرگ، داس را میمالد به خاک و انگشتانِ من چنگ میزنند به آن گوشه.
یازده و یکدقیقهی شب.
نوشتهشده توسطِ 'باد'
موسس و قلبِ کلبهی «غریق!»
قرارِ ما، شبِ دوازدهم، ساعت یازده و یکدقیقه