عبا بر قامت بلندش لمبر میخورد و هُرم باد خشک پوست صورتش را میسوزاند . دستش را حائل کرده بود میان آفتاب و صورت نحیف جگر گوشه تا گزندی نبیند از وزش تیز باد . به زبانی شیرین ، خیره به چشمهای معصوم و مژگان مرطوب از اشکِ علی ع ، گفت : لمن تحب مثلک ، تم العثور علی رشفه الماء ، لا ؟ - برای عزیزی چون تو ، جرعه ای آب پیدا میشود . نه ؟ - ما الذی جعلک تهدا ؟ بسبب والدک ؟ - چه شد که آرام گرفتی ؟ بخاطر پدرت ؟
علی ع دستهای گره شده اش را در هوا تکان میداد و بیش از پیش در کنج حرمِ قلب پدر جا باز میکرد . قنداقه را با احتیاط از زیر سایه ی عبایش بیرون آورد و مقابل نگاه جمعی که چشم طمع به آخرین داشته اش ، دوخته بودند ، روی دو دست بالا برد . به یاد آورد آن زمان را که قحطی خاک کوفه را خشکاند و آسمان از مردم رو گرداند پس آمدند دخیل بستند به درب خانه ی وصی پیامبر تا وساطت کند و خدا غضب بردارد از تقدیرشان .
علی ع اما گفته بود که گره کور ایامتان به دست حسین ع باز میشود . بروید و از او بخواهید تا در حقتان دعا کند . و حسین ع کودکی بود خردسال که در کوچه ها ، مقابل مسجد پیامبر ص میدوید و با هسته ی رطب بازی میکرد . پس او دستهای کوچکش را رو به آسمان گرفته و خوانده بود : اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَیثَ، وَ انْشُرْ عَلَینَا رَحْمَتَک بِغَیثِک الْمُغْدِقِ - خدای پدرم علی ع و جدم محمد ص و مادرم فاطمه س ، ما را به باران رحمتت سیراب کن و ...
رعد و برق مناجاتش را ناتمام گذاشته بود و مردم هلهله کرده بودند و یک صدا زیر بارش بی امان باران میگفتند : لطف بسیارت را از یاد نخواهیم بود . برایت جبران میکنیم عزیزِ فاطمه س . دعایت کامل نشده بود که خدا نظر بر ما کرد که مدتی مدید در خشکسالی بودیم .
قنداقه را روی دست طوری که چشم همگان ببیند نگاه داشت و بعد رسا فرمود : یا قوم ، اذا کنت فی عِداوه معی ، فهذا طفل لیس فی عداوه لک - ای قوم اگر با من دشمنی دارید ، این طفل اما با شما دشمنی ندارد . به جنگتان برنخواسته و بر رویتان شمشیر نکشیده . او را همانطور که طفل صغیرتان را سیراب میکنید ، ببرید و جرعه ای آب بنوشانید . [ اگر آب بدهید میمیرد ، اگر آب ندهید هم میمیرد ] . شما طبل جنگ با پدرش را کوبیده اید ، نه با شیرخواره ای که عطش هم میتواند جانش را بستاند .
من حسینم ع ! مگر نه آنکه در قحطی ماندید و ما چون برادری شفیق و همسایه ای که احوال همسایه را بر احوال خویش مقدم میدارد ، برایتان دعا کردیم . به سبب دلسوزی ما ، حالا که در تنگنا مانده ایم ، بر طفل و زنان و دخترانمان دل بسوزانید . قدحی آب از میان هزار مشک که با آنها شکم اسب هایتان را میشویید تا جان بگیرند و بر ما بتازانید ، کافیست تا شاید مادری بتواند تا منزلی دیگر شیرخواره اش را نزد خود حفظ کند .
تلاطمی میان دریای لشگر مقابل افتاد و چون موج برافروخت . عده ای گریه میکردند و چند تن به تصدیق سر تکان میدادند . پیرمردی که ابسار اسبش را میان انگشتان دست تابانده بود فریاد زد : راست میگوید ، اگر او دعا نمیکرد ، گندم دیگر در زمینم نمیرویید و سفره زن و دخترانم از نان شب خالی میماند . مردی که با حنا محاسن سفیدش را خضاب کرده بود به تایید او گفت : هان ! حق با اوست . من هم بودم زمانی که علی ع از حسین ع خواست تا برای عاقبت خیر بلایی که نازل شده بود دعا کند .
اتحاد رفته رفته در هم میشکست و عمر چون اسپندی که روی آتش میگردانند ، چشم میگرداند . حرمله پوزخندی به ولوله ی اطرافش زد و گفت : ببین چه لشگری داری عمر ! باد که میوزد جهت روییدنشان عوض میشود . قدری دیگر تامل کنی شمشیر کشیده و بر علیه تو میشورند . مرحبا! چه سست ایمانند . یک مرتدِ از خدا برگشته ، اشک از چشمشان میگیرد .
عمر غرید : زبان درازت را کوتاه کن . حسین ع محض تلافی آمده . میخواهد جبران لطف کنیم ، پس چرا در ثواب تعلل کنیم!؟
آفتاب مستقیم روی دستهای حسین ع میتابید و بلندیِ دشت صدایش را رساتر میکرد : الا یا قوُم ! اِن لم ترحمونی فارحمو هذا ... - ای قوم ! اگر بر من رحم نمیکنید بر این ...
جمله اش نا تمام ماند . دید که خون راه گرفته درون آستین قبایش و ملائک گریه میکنند اما کسی نمیشنود . مبهوت قنداقه را پایین آورد و با پر شالش خون از دهان و چشمهای باز علی ع پاک کرد . طفل هنوز هم نگاهش میکرد . منتظر و امیدوار به پدر . اشکش آب میشد و خون از صورت کوچکِ علی ع میشست . دستش را چون قدح زیر گلوی طفل گرفت و گفت : پس از تو کار بر مادرت سخت میشود علی ع ...
سپس مشت پر از خونش را رو به آسمان افکند و بلند گریست ، یکطور که شانه هایش تکان میخورد و این نگه داشتن سر را کنار بدن میان بازوان حسین ع دشوار میکرد ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🏴
علی ع دستهای گره شده اش را در هوا تکان میداد و بیش از پیش در کنج حرمِ قلب پدر جا باز میکرد . قنداقه را با احتیاط از زیر سایه ی عبایش بیرون آورد و مقابل نگاه جمعی که چشم طمع به آخرین داشته اش ، دوخته بودند ، روی دو دست بالا برد . به یاد آورد آن زمان را که قحطی خاک کوفه را خشکاند و آسمان از مردم رو گرداند پس آمدند دخیل بستند به درب خانه ی وصی پیامبر تا وساطت کند و خدا غضب بردارد از تقدیرشان .
علی ع اما گفته بود که گره کور ایامتان به دست حسین ع باز میشود . بروید و از او بخواهید تا در حقتان دعا کند . و حسین ع کودکی بود خردسال که در کوچه ها ، مقابل مسجد پیامبر ص میدوید و با هسته ی رطب بازی میکرد . پس او دستهای کوچکش را رو به آسمان گرفته و خوانده بود : اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَیثَ، وَ انْشُرْ عَلَینَا رَحْمَتَک بِغَیثِک الْمُغْدِقِ - خدای پدرم علی ع و جدم محمد ص و مادرم فاطمه س ، ما را به باران رحمتت سیراب کن و ...
رعد و برق مناجاتش را ناتمام گذاشته بود و مردم هلهله کرده بودند و یک صدا زیر بارش بی امان باران میگفتند : لطف بسیارت را از یاد نخواهیم بود . برایت جبران میکنیم عزیزِ فاطمه س . دعایت کامل نشده بود که خدا نظر بر ما کرد که مدتی مدید در خشکسالی بودیم .
قنداقه را روی دست طوری که چشم همگان ببیند نگاه داشت و بعد رسا فرمود : یا قوم ، اذا کنت فی عِداوه معی ، فهذا طفل لیس فی عداوه لک - ای قوم اگر با من دشمنی دارید ، این طفل اما با شما دشمنی ندارد . به جنگتان برنخواسته و بر رویتان شمشیر نکشیده . او را همانطور که طفل صغیرتان را سیراب میکنید ، ببرید و جرعه ای آب بنوشانید . [ اگر آب بدهید میمیرد ، اگر آب ندهید هم میمیرد ] . شما طبل جنگ با پدرش را کوبیده اید ، نه با شیرخواره ای که عطش هم میتواند جانش را بستاند .
من حسینم ع ! مگر نه آنکه در قحطی ماندید و ما چون برادری شفیق و همسایه ای که احوال همسایه را بر احوال خویش مقدم میدارد ، برایتان دعا کردیم . به سبب دلسوزی ما ، حالا که در تنگنا مانده ایم ، بر طفل و زنان و دخترانمان دل بسوزانید . قدحی آب از میان هزار مشک که با آنها شکم اسب هایتان را میشویید تا جان بگیرند و بر ما بتازانید ، کافیست تا شاید مادری بتواند تا منزلی دیگر شیرخواره اش را نزد خود حفظ کند .
تلاطمی میان دریای لشگر مقابل افتاد و چون موج برافروخت . عده ای گریه میکردند و چند تن به تصدیق سر تکان میدادند . پیرمردی که ابسار اسبش را میان انگشتان دست تابانده بود فریاد زد : راست میگوید ، اگر او دعا نمیکرد ، گندم دیگر در زمینم نمیرویید و سفره زن و دخترانم از نان شب خالی میماند . مردی که با حنا محاسن سفیدش را خضاب کرده بود به تایید او گفت : هان ! حق با اوست . من هم بودم زمانی که علی ع از حسین ع خواست تا برای عاقبت خیر بلایی که نازل شده بود دعا کند .
اتحاد رفته رفته در هم میشکست و عمر چون اسپندی که روی آتش میگردانند ، چشم میگرداند . حرمله پوزخندی به ولوله ی اطرافش زد و گفت : ببین چه لشگری داری عمر ! باد که میوزد جهت روییدنشان عوض میشود . قدری دیگر تامل کنی شمشیر کشیده و بر علیه تو میشورند . مرحبا! چه سست ایمانند . یک مرتدِ از خدا برگشته ، اشک از چشمشان میگیرد .
عمر غرید : زبان درازت را کوتاه کن . حسین ع محض تلافی آمده . میخواهد جبران لطف کنیم ، پس چرا در ثواب تعلل کنیم!؟
آفتاب مستقیم روی دستهای حسین ع میتابید و بلندیِ دشت صدایش را رساتر میکرد : الا یا قوُم ! اِن لم ترحمونی فارحمو هذا ... - ای قوم ! اگر بر من رحم نمیکنید بر این ...
جمله اش نا تمام ماند . دید که خون راه گرفته درون آستین قبایش و ملائک گریه میکنند اما کسی نمیشنود . مبهوت قنداقه را پایین آورد و با پر شالش خون از دهان و چشمهای باز علی ع پاک کرد . طفل هنوز هم نگاهش میکرد . منتظر و امیدوار به پدر . اشکش آب میشد و خون از صورت کوچکِ علی ع میشست . دستش را چون قدح زیر گلوی طفل گرفت و گفت : پس از تو کار بر مادرت سخت میشود علی ع ...
سپس مشت پر از خونش را رو به آسمان افکند و بلند گریست ، یکطور که شانه هایش تکان میخورد و این نگه داشتن سر را کنار بدن میان بازوان حسین ع دشوار میکرد ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🏴