شریعه هنوز در تلاطم بوسیدن دستهایش بود ؛ موج می شد و خودش را به ساحل میکشاند تا دور پاهایش بگردد و طواف کند . آب ، آبرو گرفته بود ، از دستهایش و یکپارچه نور شده بود از تصویر رخ قمرگونش . بعد از آن بود که آن رود ، فرات شد ! پیش از آن نه حُسنی داشت و نه فخری . اما حالا معطر شده بود ، به سبب لمس و سجده بر پاهای عباس ع و زدودن غبار از دستهایش . رایحه ی جنت از امواجش در دشت می پیچید . حالا هر جرعه اش شفا بود و کاشف الکرب . غم و اندوه از جان میشست ! خیره مانده بود به مردی که پا در رکاب کشید و اسبش را هِی کرد . باری دیگر موج شد و به تقلا خودش را به اسب رساند . اگر توان حرف زدنش بود میگفت: تنها یک مشک ؟ تمام من ارزانی توست ! برای شما ، تمام آبهای عالم هم کم اند ... حیف مرا نه دستی است که یاری رسانت باشد و نه پایی که تا خیمه همراهی ات کند . برو ، خدا به همراهت ...
عباس ع رفت و شریعه ماند ...
آب ، ابرو گرفته بود ، از دسـتـهـایـش ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🍃
عباس ع رفت و شریعه ماند ...
آب ، ابرو گرفته بود ، از دسـتـهـایـش ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🍃