زانوانش سست و شیرازه ی تنش از هم پاشیده ، هجا هجای نفسش خشک و دندان در دهانش شکسته بود . نگاهی به پشت و نگاهی به پیش رو ، خون لخته میشد و از پس هر سرفه گلویش را تر میکرد . روی دو کنده ی زانو بر خاک افتاد و نظر گرداند به پهنای دشت . اگر علی اکبر ع بود ، اگر عباس ع بود ... دیگر چه غمی میماند ؟
جگرش میسوخت ... نه از درد زخم ، نه از جراحت تن ، بی حیایی مردمانی که روزی با انگشتر پای برقع ها را مهر زدند و گفتند : امیری حسین ع و نعم الامیر و حالا در شعاع اندکی از او حلقه زده اند و دورش میگردند ، جانش را میگرفت و روحش را می آزرد . باری دیگر سر گرداند ، به خیمه ها نگاه کرد ...
- زینب س !
عزیز برادر ، یادگار مادر ، امانتِ علی ع !
حسینت ع را حلال کن .
دیدند میخواهد اشک از چشم بگیرد اما دست شکسته و انگشتان خونی اش را نمیتواند بر صورت بکشد .
- بعد از من کار بر شما سخت و راه بر شما تنگ مبکنند ! حسین ع برای تنها ماندنت بمیرد ...
همان وقت بود ، پیرمردی آبله رو ، فرصت را غنیمت شمرد و همانطور که قهقهه میزد و میگفت : حسین ع را ببینید . چرا از خدایت نمیخواهی تا باران ببارد و هم کودکان صغیرت سیراب شوند و هم تو روی و صورت از خون بشویی؟ مگر تو نوه ی پیغمبر نیستی ؟ بگو مادرت بیاید اشک از چهره پسرک در خاک افتاده اش پاک کند . کو آن رجزخوانی ؟ حالا از کاری چنین بی مقدار هم عاجزی !
کف زدند و هلهله کردند پیرمرد از میان جمع سنگی را سوے حسین ع نشانه رفت و فریاد زد : حالا ببینم بااین چه میکنی حسین ع !
زانوانش سست و شیرازه ی تنش از هم پاشیده . سینه اش تنگ و آسمان و زمین برای غربتش مرثیه میخواندند . سنگ پیشانیِ بلندش را شکست و خون از میان دو ابرو سمت چشمهایش راه گرفت . حالا نه پشت سرش را میدید و نه خیل دشمن را که حریصانه به دال قامتش چشم دوخته بودند . آمد سرخی از نگاهش بگیرد ، شالش را از دور گردن باز کرد و برای پاک کردن چشمهایش بالا آورد ...
حرمله سفیدیِ سینه اش را دید ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🏴
جگرش میسوخت ... نه از درد زخم ، نه از جراحت تن ، بی حیایی مردمانی که روزی با انگشتر پای برقع ها را مهر زدند و گفتند : امیری حسین ع و نعم الامیر و حالا در شعاع اندکی از او حلقه زده اند و دورش میگردند ، جانش را میگرفت و روحش را می آزرد . باری دیگر سر گرداند ، به خیمه ها نگاه کرد ...
- زینب س !
عزیز برادر ، یادگار مادر ، امانتِ علی ع !
حسینت ع را حلال کن .
دیدند میخواهد اشک از چشم بگیرد اما دست شکسته و انگشتان خونی اش را نمیتواند بر صورت بکشد .
- بعد از من کار بر شما سخت و راه بر شما تنگ مبکنند ! حسین ع برای تنها ماندنت بمیرد ...
همان وقت بود ، پیرمردی آبله رو ، فرصت را غنیمت شمرد و همانطور که قهقهه میزد و میگفت : حسین ع را ببینید . چرا از خدایت نمیخواهی تا باران ببارد و هم کودکان صغیرت سیراب شوند و هم تو روی و صورت از خون بشویی؟ مگر تو نوه ی پیغمبر نیستی ؟ بگو مادرت بیاید اشک از چهره پسرک در خاک افتاده اش پاک کند . کو آن رجزخوانی ؟ حالا از کاری چنین بی مقدار هم عاجزی !
کف زدند و هلهله کردند پیرمرد از میان جمع سنگی را سوے حسین ع نشانه رفت و فریاد زد : حالا ببینم بااین چه میکنی حسین ع !
زانوانش سست و شیرازه ی تنش از هم پاشیده . سینه اش تنگ و آسمان و زمین برای غربتش مرثیه میخواندند . سنگ پیشانیِ بلندش را شکست و خون از میان دو ابرو سمت چشمهایش راه گرفت . حالا نه پشت سرش را میدید و نه خیل دشمن را که حریصانه به دال قامتش چشم دوخته بودند . آمد سرخی از نگاهش بگیرد ، شالش را از دور گردن باز کرد و برای پاک کردن چشمهایش بالا آورد ...
حرمله سفیدیِ سینه اش را دید ...
#میم_سادات_هاشمی
@ghesehforush 🏴