از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است. فاطمه، یک “زن” بود، آنچنان که اسلام میخواهد که زن باشد.
وی در همهی ابعاد گوناگون “زن بودن” نمونه شده بود. مظهر یک “دختر” ، در برابر پدرش. مظهر یک “همسر”، در برابر شویاش. مظهر یک “مادر”، در برابر فرزنداناش. مظهر یک “زن مبارز و مسئول”، در برابر زماناش و سرنوشت جامعهاش. وی خود یک “امام” است، یعنی یک نمونهی مثالی، یک تیپ ایدهآل برای زن، یک “اسوه”، یک “شاهد” برای هر زنی که میخواهد “شدن خویش” را خود انتخاب کند…».
وی در همهی ابعاد گوناگون “زن بودن” نمونه شده بود. مظهر یک “دختر” ، در برابر پدرش. مظهر یک “همسر”، در برابر شویاش. مظهر یک “مادر”، در برابر فرزنداناش. مظهر یک “زن مبارز و مسئول”، در برابر زماناش و سرنوشت جامعهاش. وی خود یک “امام” است، یعنی یک نمونهی مثالی، یک تیپ ایدهآل برای زن، یک “اسوه”، یک “شاهد” برای هر زنی که میخواهد “شدن خویش” را خود انتخاب کند…».
علی شریعتی نوشته بود…