خودمُ میشناسم؟ نمیدونم.
احساس میکنم از زمانی که یادم میاد شبیه یک حباب شیشه ای بودم. یک حباب شیشه ای که تیکه های شکسته اش رو به هم چسبوندن.
اگر برگردم به خیلی وقت پیش،دو تیکه بودم. هرچقدر زمان میگذشت تیکه هام بیشتر میشد و هردفه حساس تر به نظر میرسیدم.همیشه حساس بودم. ولی همون قدرم سخت.
همیشه تنها بودم. اگر میتونستم توی زمان سفر کنم میرفتم و اون دختر کوچولو رو بغلم میکردم و بهش میگفتم تو خیلی قوی ای. میدونم تنها بودن سخته ولی تو خیلی خوب باهاش کنار اومدی.
همیشه داشتم توی دریای خیال پردازیم غرق میشدم و دوست نداشتم آسمون واقعیت رو ببینم و هر وقت دیدم خواستم که انکارش کنم.من همیشه دروغ شیرین رو به حقیقت تلخ ترجیح میدادم.
الان حساسی ام که بی حسه.
من بین تضاد هام گیر کردم. ولی هنوز هم پیش اون دختر کوچولو میشینم و باهاش خیال پردازی میکنم. ما توی دنیای خودمون خوشحالیم.
الان خوشحالم؟ آره. شاید باید همه چیزو مثل همه بزرگ کنم و به خاطرش افسرده باشم.حتی اگر واقعا بزرگ باشه من نادیده گرفتن رو انتخاب میکنم. اینجوری مثل بقیه نیستم و اون دختر کوچولو رو ناراحت تر نمیکنم. اون لایق چیزای بهتری بود.
امروز به اندازه 5844 روز قول میدم. قول نمیدم که تغییر کنم. ولی قول میدم تا جایی که میتونم امواج اون دریای خیالاتم رو به سمت آسمون بفرستم. چون اون دنیا، مکان امن منه.
و بار دیگه آتیش کوچیک روی شمع رو خاموش میکنم.
August 20 , 2022 ✨🕯