الهه مُرد...
نه از بیماری، نه از حادثه... از «انسانبودنِ» کسی که بوی انسان نمیداد.
الهه، دختری که بیهیچ جرمی، فقط چون گوشی گرانقیمتی داشت، قربانیِ حرص و قساوت شد، با دو ضربه چاقو، نهفقط سینهاش، که دل یک شهر را شکافتند...
بیابانهای اطراف تهران، حالا گواهی میدهند بر تنهاییِ دختری که هیچگاه نباید تنها میماند.
ما گریه نمیکنیم... ما شرم میکنیم.
از اینکه شهر پر است از گرگهایی در لباس انسان، و الههها بیپناه، بیصدا، خاموش میشوند... خواب آرام دختر دردکشیده...
جهان ما، جایی نبود برای لطافت نگاه تو💔
الهه رفت… نه با تصادف، نه با سرطان، نه با تقدیر، الهه رو «یه لحظه اعتماد» کشت ، اعتماد به ماشینی که فکر میکرد میبردش خونه…نه به بیابون.
الهه رو نکشتن فقط…زندهزنده دفنش کردن، اول با ترس، بعد با خفگی،بعد با ضربه و آخر با خاک.
الهه نفهمید مُردن از کجا شروع شد، از لحظهای که سوار شد؟ از لحظهای که خواستن گوشیشو بگیرن؟ یا از اون لحظهای که فهمید هیچکس نمیرسه…
هیچکس نمیرسه…
هیچکس نمیرسه…
الهه رو تو بیابون جا گذاشتن، نه فقط جنازهشو…خاطرهشو، صداشو، آرزوهاشو...
مامانش فقط یه چیزی میخواست: الهه برگرده خونه، با لباس کار، با خستگی،با نارضایتی ولی برگرده.
حالا باید از بیابون بغلش کنه، با صورت سرد، با دستهای بسته، با زخم، با سکوت.
الهه مُرد…
روحت شاد دختر ایران🖤