Forward from: @AxNegarBot
.
.
شاید چوپانی بوده در بلندی های هندوکش یا کارگری در معادن زمرد دره پنج شیر... شاید چرخی داشته در کابل و لیوان لیوان شربت نیشکر و چغندر قند به مردم می فروخته ... شاید در همین تهران نگهبان ساختمانی بوده یا کفاشی مودب و خنده رو ...غروب که می آمده خانه ... بشقاب قابُلي(غذايي افغانستاني) را جلويش ميگذاشته و ليوان آب خنكي و بعد هم چاي داغ و غليظيش را هورت ميكشيده و با همان دستهاي زمخت موهاي پسرك را نوازش ميكرده و با لهجه شيرين وطني مي گفته : هو چي خَبَر وَچَه ؟ جانيت جور است ؟ بعد از جيبش لوله عطر شاه عبدالعظيمي را از جيبش در مي آورده و ميگذاشته توي مشت حنا شده زنش و زن گونه هايش گُر ميگرفته و دلش ضعف ميرفته بعد نرم مي خنديده اند... لباس رزم پوشيده اي رفته اي با پيغامها و زنگهايي هر از گاهي ...شايد چند روز تلفنت را جواب ندادي ... دلشوره انداختي به جان زنت ... جفتت... خدا ميداند چندبار در يال خاكريز به عطر موهايش فكر كردي ...به لمس ته ريشت فكر كرده ...بعد زنگ زده اند بياييد معراج... بقچه لباس مشكي ها را تازه جمع كرده بوده باز كرده تن پسرك كرده و آمده معراج ... من بميرم تو مگر كس نداري؟ مرد و مددي نداري؟ خداكند اين يك حقه رسانه اي باشد، خداكند دورت را خلوت كرده باشند بعد با يك نور پردازي خفن بخواهند درام قصه را بالا ببرند...به نظرم عكاس خواسته لايك جمع كند، وگرنه مگر ميشود سي و چند سالگي مردت را توي يك تابوت بياورند جلويت بگذارند و تو اين گونه بي كس؟ گريه كن خواهرم ... افغانستان اسمش رويش است افغان كن... اشك بريز پسر! توي آن مكعب سبز پدرت خوابيده ...بفهم لعنتي... مثل بچه شيرهاي تازه رئيس قبيله شده نگاهمان نكن... زهره مان را نتركان ... خيلي از ماها سِر شده ايم... خانه پُرَش همين پستي بگذاريم آخي الهي عزيزمي بگوييم و اسكرول و لايك بعدي،تا اينجا را يادداشت را رسانده ام اما حالا ...حروف صفحه كليد محوند ... ماتند ...كلمه ها مي لغزند... سُر ميخورند زير دستم ...در جريان اشك چروك شده اند ... بيني بالا ميكشم ... دهانم ترش است ... باران كنارم خوابيده نمي توانم زار بزنم ...لطفا يك نفر را بفرستيد اين يادداشت را تمام كند...
https://t.me/hamedaskary
.
شاید چوپانی بوده در بلندی های هندوکش یا کارگری در معادن زمرد دره پنج شیر... شاید چرخی داشته در کابل و لیوان لیوان شربت نیشکر و چغندر قند به مردم می فروخته ... شاید در همین تهران نگهبان ساختمانی بوده یا کفاشی مودب و خنده رو ...غروب که می آمده خانه ... بشقاب قابُلي(غذايي افغانستاني) را جلويش ميگذاشته و ليوان آب خنكي و بعد هم چاي داغ و غليظيش را هورت ميكشيده و با همان دستهاي زمخت موهاي پسرك را نوازش ميكرده و با لهجه شيرين وطني مي گفته : هو چي خَبَر وَچَه ؟ جانيت جور است ؟ بعد از جيبش لوله عطر شاه عبدالعظيمي را از جيبش در مي آورده و ميگذاشته توي مشت حنا شده زنش و زن گونه هايش گُر ميگرفته و دلش ضعف ميرفته بعد نرم مي خنديده اند... لباس رزم پوشيده اي رفته اي با پيغامها و زنگهايي هر از گاهي ...شايد چند روز تلفنت را جواب ندادي ... دلشوره انداختي به جان زنت ... جفتت... خدا ميداند چندبار در يال خاكريز به عطر موهايش فكر كردي ...به لمس ته ريشت فكر كرده ...بعد زنگ زده اند بياييد معراج... بقچه لباس مشكي ها را تازه جمع كرده بوده باز كرده تن پسرك كرده و آمده معراج ... من بميرم تو مگر كس نداري؟ مرد و مددي نداري؟ خداكند اين يك حقه رسانه اي باشد، خداكند دورت را خلوت كرده باشند بعد با يك نور پردازي خفن بخواهند درام قصه را بالا ببرند...به نظرم عكاس خواسته لايك جمع كند، وگرنه مگر ميشود سي و چند سالگي مردت را توي يك تابوت بياورند جلويت بگذارند و تو اين گونه بي كس؟ گريه كن خواهرم ... افغانستان اسمش رويش است افغان كن... اشك بريز پسر! توي آن مكعب سبز پدرت خوابيده ...بفهم لعنتي... مثل بچه شيرهاي تازه رئيس قبيله شده نگاهمان نكن... زهره مان را نتركان ... خيلي از ماها سِر شده ايم... خانه پُرَش همين پستي بگذاريم آخي الهي عزيزمي بگوييم و اسكرول و لايك بعدي،تا اينجا را يادداشت را رسانده ام اما حالا ...حروف صفحه كليد محوند ... ماتند ...كلمه ها مي لغزند... سُر ميخورند زير دستم ...در جريان اشك چروك شده اند ... بيني بالا ميكشم ... دهانم ترش است ... باران كنارم خوابيده نمي توانم زار بزنم ...لطفا يك نفر را بفرستيد اين يادداشت را تمام كند...
https://t.me/hamedaskary