Forward from: @AxNegarBot
.
بي بي سفره را مي انداخت. سفره اي مشمايي با عكسهاي كباب و ماهي سرخ شده و مرغ درسته و تنگ دوغ. بعد دم پخت آغشته به روغن و زيره را در همين ديس ميكشيد كاخ يا خانه اعياني چيني با همه شكوفه هاي گيلاس و بونساي هايش دفن ميشد زير كپه اي برنج معطر...بعد نوبت خورشت بود كه بته جقه ها را پنهان كند... مثل نقش فرشي غريب در تپه هاي كُنارصندل جيرفت پيش دستي منقوش به گل هم يا گلداني ميشد براي سبزي خوردنهاي صبح چيده با تربچه نقلي ها و يا آغوشي براي خرماهاي شيره انداخته و رطب... بشقاب بوسه اما حسابش فرق ميكرد... ابرك انبوه برنج كه بشقاب بوسه را مي پوشاند من هميشه فكر ميكردم نقشها جان ميگيرند و در چكاچك بوسه ها دنيا اسلوموشن ميشد... ما باستانشناسهاي حقيري بوديم روياروي يك زيگورات اساطيري ... همانقدر هول برانگيز همانقدر ترسيده ... همانقدر مستاصل ...من اما ... هميشه بشقابم را طوري تنظيم ميكردم كه از پايين دو پيكر ابرك برنج را ببلعم كه دو پيكر مجال بيشتري براي بوسه داشته باشند... قاشقم تيشه اي ظريف بود در حماسه كشف بوسه اي به قدمت سپيده دم تاريخ ...برنج تمام ميشد؟ نه خاك برداري تمام ميشد ... چه بشكوه بشقاب عرق كرده بود ... ور منطقي كله ام ميگفت چربي روغن گاو است ور عاشق كله ام ميگفت : بياض گردن او گَر به دست ما افتد / چه بوسه هاي گلوسوز انتخاب كنيم ... غذا تمام ميشد ... غذايي با طعم روغن حيواني و زيره كرماني و بوسه هاي متواتر... همين شد كه زود بزرگ شدم همين شد كه شعر يقه ام را سالهاست ول نمي كند... همين شد كه هميشه توي سرم چهار مرد بلوچ دهل ميزنند... همين شد كه زناني نقاب زده با صندلهاي بندري و لباسهاي پولكي خلوتم را كل ميكشند... صبح ها بوي قهوه هاي مراكشي مي دهد روحم ، غروبها دلتنگي جواني فلسطيني ايستاده بر باغ تصرف شده زيتونش من را قدم مي زند ... خيالتان را راحت كنم : دوست داشتن شغل من است ...
بي بي سفره را مي انداخت. سفره اي مشمايي با عكسهاي كباب و ماهي سرخ شده و مرغ درسته و تنگ دوغ. بعد دم پخت آغشته به روغن و زيره را در همين ديس ميكشيد كاخ يا خانه اعياني چيني با همه شكوفه هاي گيلاس و بونساي هايش دفن ميشد زير كپه اي برنج معطر...بعد نوبت خورشت بود كه بته جقه ها را پنهان كند... مثل نقش فرشي غريب در تپه هاي كُنارصندل جيرفت پيش دستي منقوش به گل هم يا گلداني ميشد براي سبزي خوردنهاي صبح چيده با تربچه نقلي ها و يا آغوشي براي خرماهاي شيره انداخته و رطب... بشقاب بوسه اما حسابش فرق ميكرد... ابرك انبوه برنج كه بشقاب بوسه را مي پوشاند من هميشه فكر ميكردم نقشها جان ميگيرند و در چكاچك بوسه ها دنيا اسلوموشن ميشد... ما باستانشناسهاي حقيري بوديم روياروي يك زيگورات اساطيري ... همانقدر هول برانگيز همانقدر ترسيده ... همانقدر مستاصل ...من اما ... هميشه بشقابم را طوري تنظيم ميكردم كه از پايين دو پيكر ابرك برنج را ببلعم كه دو پيكر مجال بيشتري براي بوسه داشته باشند... قاشقم تيشه اي ظريف بود در حماسه كشف بوسه اي به قدمت سپيده دم تاريخ ...برنج تمام ميشد؟ نه خاك برداري تمام ميشد ... چه بشكوه بشقاب عرق كرده بود ... ور منطقي كله ام ميگفت چربي روغن گاو است ور عاشق كله ام ميگفت : بياض گردن او گَر به دست ما افتد / چه بوسه هاي گلوسوز انتخاب كنيم ... غذا تمام ميشد ... غذايي با طعم روغن حيواني و زيره كرماني و بوسه هاي متواتر... همين شد كه زود بزرگ شدم همين شد كه شعر يقه ام را سالهاست ول نمي كند... همين شد كه هميشه توي سرم چهار مرد بلوچ دهل ميزنند... همين شد كه زناني نقاب زده با صندلهاي بندري و لباسهاي پولكي خلوتم را كل ميكشند... صبح ها بوي قهوه هاي مراكشي مي دهد روحم ، غروبها دلتنگي جواني فلسطيني ايستاده بر باغ تصرف شده زيتونش من را قدم مي زند ... خيالتان را راحت كنم : دوست داشتن شغل من است ...