مرد بودن ساده نیست ...
امروز تلخی روزگار به کامی مردی را تماشا کردم که برای چرخ روزگار اجناس کهنه را از مردم جمع آوری میکرد و به قیمت اندک بالای آنرا را دوباره به فروش میرسانید آن قیمت بالا که من از آن حرف میزنم فقط پنج افغانی بود .
مرد میان سال حدوداً ۴۵ پنج ساله ، با ریش که رگه های سفید مو در آن خود نمایی میکرد با لباس های فرسوده که معلوم میشد ماه ها است از آن استفاده میکند و با کراچی یک تایره که در آن وسایل را حمل و نقل میکرد .
آن مرد در ظاهر نالان و در باطن داغدار که درد روز گار باعث متلاشی شدن آن گشته بود به راه خود روان بود و با صدای بلند خود مکرراً تکرار میکرد ؛ آهن های کهنه ، ماشین های کهنه ،نان قاق ، بتری های کهنه و امثال این .
در این هنگامی مردی از منزل خود بیرون شد و خطاب به آن مرد گفت دیگر در اینجا با این صدای بلند داد نزن من و خانواده ام اذیت میشویم از این صدای دل خراش و بلند تو !
چرا دروغ من هم وقتی آن گونه افراد را میدیدم چندان خوشم نمیامد اما حرف های این مرد قلبم را لرزاند و کاری کرد تا من خجل زده شوم نزد خود .
آن مرد میان سال کهنه فروش گفت : برادر تو از حال و روز من چی آگاهی من هم دوست ندارم با این تن صدا کوچه به کوچه فریاد بزنم، من هم دوست ندارم در این وقت روز که آفتاب حتی سایه اش هم سوزان است از خانه بیرون شوم ، علایق من هم این نیست که اینگونه بی حال در کوچه ها و خیابان ها گشت بزنم با گلوی خشک و شکم گرسنه ، من هم مشتاق نیستم تا برای بقیه اذیت ای ایجاد کنم اما نمیشود این چرخ روزگار مرا نمیگذار مثال تو آسوده بخوابم در این وقت روز ، میدانی وقتی شب به خانه برگردم اطفالی دارم که گرسنه منتظر برگشت من به خانه است اگر من دوکانی بسازم هیچ کسی اجناس کهنه ای خود را برای من نمی آورد تا من از آنها خریداری کنم و به قیمت بالاتر یعنی پنج افغانی که شاید برای تو هیچ است آن را به فروش برسانم اگر من فریاد نزنم هیچ کسی برای فروش لوازم کهنه ای خود که برای آنها ارزشی ندارد از خانه های خود بیرون نمیشوند من مجبورم ...
کلمه ای من مجبورم را با بغضی گفت که هر آن شخصی که در آن محوطه حضور داشت اشک در چشمانشان نمایان گشت و بعد از آنجا با بغضی که در گلو داشت دور شد .
من خیره به آن کهنه فروشی بودم که داشت کم کم از جلوی چشمانم محو میشد .
همان لحظه با خود گفتم : چقدر ما دنبال تبعیض استیم هم زنان هم مردان در حالیکه هر دو درد میشکند و هر دو طمع این روزگار تلخ و شیرین را میچشند .
اما امروز این اعتلاء های که نسبت به زنان و مردان است همه و همه عمل شینعی است که ما ها در مقابل همدیگر میپردازیم .
من تا امروز تنها میگفتم زن بودن ساده نیست ولی امروز میگویم مرد بودن همچنان ساده نیست ...
معادل دقیق اش اینگونه است که هر انسانی به نوعیت منحصر به فرد خود تحمل میکند و میکوشد تا آگاهانه روند زندگی خود را پیش ببرد و هر انسان در پیش برد این روند مشکلات و معضلات منحصر به فرد خود را تجربه میکند پس چی خوب است از این بعد همدیگر را قضاوت نکنیم و این اعتلاء ها را کنار بگذاریم ، از مغایرت باهم دیگر دست برداریم و صمیمانه کنار هم به زیستن بپردازیم .
✍🏻#_حوا_انوری_✨🤍
امروز تلخی روزگار به کامی مردی را تماشا کردم که برای چرخ روزگار اجناس کهنه را از مردم جمع آوری میکرد و به قیمت اندک بالای آنرا را دوباره به فروش میرسانید آن قیمت بالا که من از آن حرف میزنم فقط پنج افغانی بود .
مرد میان سال حدوداً ۴۵ پنج ساله ، با ریش که رگه های سفید مو در آن خود نمایی میکرد با لباس های فرسوده که معلوم میشد ماه ها است از آن استفاده میکند و با کراچی یک تایره که در آن وسایل را حمل و نقل میکرد .
آن مرد در ظاهر نالان و در باطن داغدار که درد روز گار باعث متلاشی شدن آن گشته بود به راه خود روان بود و با صدای بلند خود مکرراً تکرار میکرد ؛ آهن های کهنه ، ماشین های کهنه ،نان قاق ، بتری های کهنه و امثال این .
در این هنگامی مردی از منزل خود بیرون شد و خطاب به آن مرد گفت دیگر در اینجا با این صدای بلند داد نزن من و خانواده ام اذیت میشویم از این صدای دل خراش و بلند تو !
چرا دروغ من هم وقتی آن گونه افراد را میدیدم چندان خوشم نمیامد اما حرف های این مرد قلبم را لرزاند و کاری کرد تا من خجل زده شوم نزد خود .
آن مرد میان سال کهنه فروش گفت : برادر تو از حال و روز من چی آگاهی من هم دوست ندارم با این تن صدا کوچه به کوچه فریاد بزنم، من هم دوست ندارم در این وقت روز که آفتاب حتی سایه اش هم سوزان است از خانه بیرون شوم ، علایق من هم این نیست که اینگونه بی حال در کوچه ها و خیابان ها گشت بزنم با گلوی خشک و شکم گرسنه ، من هم مشتاق نیستم تا برای بقیه اذیت ای ایجاد کنم اما نمیشود این چرخ روزگار مرا نمیگذار مثال تو آسوده بخوابم در این وقت روز ، میدانی وقتی شب به خانه برگردم اطفالی دارم که گرسنه منتظر برگشت من به خانه است اگر من دوکانی بسازم هیچ کسی اجناس کهنه ای خود را برای من نمی آورد تا من از آنها خریداری کنم و به قیمت بالاتر یعنی پنج افغانی که شاید برای تو هیچ است آن را به فروش برسانم اگر من فریاد نزنم هیچ کسی برای فروش لوازم کهنه ای خود که برای آنها ارزشی ندارد از خانه های خود بیرون نمیشوند من مجبورم ...
کلمه ای من مجبورم را با بغضی گفت که هر آن شخصی که در آن محوطه حضور داشت اشک در چشمانشان نمایان گشت و بعد از آنجا با بغضی که در گلو داشت دور شد .
من خیره به آن کهنه فروشی بودم که داشت کم کم از جلوی چشمانم محو میشد .
همان لحظه با خود گفتم : چقدر ما دنبال تبعیض استیم هم زنان هم مردان در حالیکه هر دو درد میشکند و هر دو طمع این روزگار تلخ و شیرین را میچشند .
اما امروز این اعتلاء های که نسبت به زنان و مردان است همه و همه عمل شینعی است که ما ها در مقابل همدیگر میپردازیم .
من تا امروز تنها میگفتم زن بودن ساده نیست ولی امروز میگویم مرد بودن همچنان ساده نیست ...
معادل دقیق اش اینگونه است که هر انسانی به نوعیت منحصر به فرد خود تحمل میکند و میکوشد تا آگاهانه روند زندگی خود را پیش ببرد و هر انسان در پیش برد این روند مشکلات و معضلات منحصر به فرد خود را تجربه میکند پس چی خوب است از این بعد همدیگر را قضاوت نکنیم و این اعتلاء ها را کنار بگذاریم ، از مغایرت باهم دیگر دست برداریم و صمیمانه کنار هم به زیستن بپردازیم .
✍🏻#_حوا_انوری_✨🤍