عزیزِ من،
گفتی همیشه با بینوایان گریه میکردی... نمیدانم وقتی داستان مرا میخواندی، بیشتر برای من گریه میکردی یا برای تمام آدمهایی که در آن قصه، چیزی را از دست داده بودند. شاید هم برای هر دویشان.
میخواهم چیزی را به تو بگویم؛ من هم سالها فکر میکردم تمام زندگی همین است. اتاقهای سرد، شبهای طولانی، ترسیدن از صدای قدمها و منتظر ماندن برای چیزی که نمیدانستم چیست.
آن روزها نمیدانستم زندگی میتواند شکل دیگری هم داشته باشد. نمیدانستم ممکن است روزی کسی دستم را بگیرد، نه برای اینکه مرا جایی ببرد که نمیخواهم، بلکه برای اینکه بگوید: «دیگر لازم نیست بترسی.»
نمیدانستم یک خانه میتواند جایی باشد که وقتی شب میشود، دلت نخواهد از آن فرار کنی.
و حالا اگر کسی از من بپرسد سختترین بخش آن روزها چه بود، شاید نگویم فقر یا ترس. میگویم اینکه فکر میکردم قرار است همیشه همینطور بماند.
برای همین، اگر یک چیز از داستان من در دلت مانده باشد، امیدوارم همین باشد:
اگر جایی از زندگیات سخت است، فکر نکن که تمام زندگی همین است. بعضی آدمها درست وقتی فکر میکنی دیگر هیچ دستی برای گرفتن دستت وجود ندارد، از راه میرسند. و گاهی، یک زندگی تازه از جایی شروع میشود که اصلاً انتظارش را نداری.
راستی... اگر هنگام خواندن داستانم گریه کردی، از تو ممنونم. نه به خاطر اشکهایت؛ به خاطر اینکه غم یک دختر غریبه برایت آنقدر مهم بوده که دلت را به درد آورده است. آدم وقتی میفهمد هنوز کسانی هستند که برای رنج دیگری اشک میریزند، کمی کمتر از دنیا میترسد. پس اشکهایت را پاک کن. من دیگر آن دختر کوچکی نیستم که پشت در خانهای منتظر بماند و از تاریکی بترسد. من بالاخره فهمیدم بعضی قصهها، با تمام گریههایشان، میتوانند به یک جای روشن برسند.
با مهربانی، کوزت.
چالش از غریق
باد.