عزیزِ من،
نمیدانی چقدر خشنود شدم وقتی دیدم با اینهمه اشتیاق و از سرِ جان نوشتی که میخواهی برایت نامه بنویسم! راستش را بخواهی، من در این نامهها گاهی میمانم که چه باید برایت بنویسم! از کدام بخشِ دنیای خیالیام شروع کنم؟
از درختهایی که جشنِ عروسی برپا میکنند و عاقد، مجوزِ بوسهی دو معشوق را میدهد؟ از مورچههایی که بر سرِ عروس رژه میروند و روی سرش نقل و نبات میریزند؟ از عنکبوتهایی که روی شاخهها تار میتنند و در گوشِ درخت، آرزوی خوشبختیشان را زمزمه میکنند؟ یا از دارکوبهایی که با خنده و شوخی، از فردا میگویند؛ از اینکه باز هم مزاحمِ تنهی این دو شیفته خواهند شد؟!
اما یک چیز را خوب میدانم؛ چیزی که میخواهم حتما به تو بگویم.
دنیای اطرافِ ما، با تمام تلخیها و سرماهایش، همین اندازه بزرگ است!
آنقدر بزرگ که درختها میتوانند برای خودشان مراسم برپا کنند و شاید، فقط شاید، آن کسی که دستِ دو درخت را درهم قرار میدهد، جغدی دانا و بسیار جدی باشد! چه کسی میداند؟!
دنیا به اندازهی تمام این عظمتش، برای خیالهای من و تو جا دارد. و من فکر میکنم همین خیالپردازیها، گاهی نجاتدهندهاند.
دنیا مانندِ آبیِ آسمان، بیانتهاست و شاید روزی برسد که شیرینیها بر تلخیهایش چیره شوند و آنوقت ما مجبور شویم از مرضِ قندمان ناله کنیم! آه، چه پایان خندهداری برای تمام این تلخیها!
پس غم نخور، دوستِ من.
غم نخور و همراه من به مراسم و جشنهای درختان بیا؛ چرا که سرسبزیشان زیباست و من مطمئنم اگر کمی بیشتر نگاه کنی، شاید همین حالا هم صدای موسیقی جشنشان را بشنوی.
با من بیا. دنیا برای خیالهای ما هنوز جا دارد.
چالش از غریق
باد.