چه سرسبز بود درّه من


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


شکسپیر میگه زندگی قصه ایست سرشار از هیاهو که از زبان دیوانه ای نقل می‌شود و معنای آن هیچ است..
"+یِک مَردِ هَموارِ غَمگینِ آتِنی+"
راه ارتباطی:
https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-130933-MIUCZQ9
@Congfuzi:شناس

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


صد در صد حق. البته این یک قاعده کلی محسوب میشه. تو ذهنت یه چیزه دیگه داری ولی تو واقعیت باهاش همخونی نداره. این ضربه رو من وقتی خوردم که بعد از خوندنِ کتابِ دایی جان ناپلئون، رفتم نشستم به تماشای سریالش و متاسفانه با لیلی روبرو شدم.


Forward from: ژاماسب
همان‌طور که نمی‌دونید قسمت اول لست آف اس اومد. بلا رمزی برای نقش الی احمقانه‌ بود‌. هیچ شباهتی به الی نداره این یارو!


اون زمان که یزد بودم، تفریحم این بود که میرفتم محله های قدیمی یزد و پیاده روی میکردم. بوی کاهگل کوچه های آشتی‌کنان یزد، روح آدمو جلا میده. تو دلِ اون کوچه پس کوچه های قدیمی، نانوایی هایی وجود داشتند که بویِ عطرِ نانِ سبوسِشان، از ده ها متر آنطرف تر به مشام می‌رسید. آدمای مهربون و دوست داشتنی که باهاشون برخورد داشتم، بهم تصویری از روحِ بلندِ مردمِ کویر رو نشون میدادن. بعد از کوچه های آشتی‌کنان، نوبت به امیر چخماق می‌رسید با اون معماری خیره کننده و زیبا. توریستایی که تو میدون بودن و میرفتم باهاشون صحبت می‌کردم. خدا خدا میکردم که آلمانی به پستم بخوره و تا فرصت کنم باهاشون صحبت کنم و زبانم تقویت بشه. دمدمای غروب های تابستان، شیرینی یزدی و یک فنجان قهوه بود و بادِ دل‌انگیزِ تابستانی کویر که پوست صورتم رو نوازش میکرد، در حالی که من به تماشای غروب دل‌انگیز خورشید در میدان امیر چخماق یزد نشسته بودم.


زنگ زدم به دوست قدیمیم سعید. با لهجه زیبای یزدی جوابمو داد و احساس لطیفی رو تو صداش احساس کردم. بهش گفتم رفیق جان دارم میام یزد. کاش زودتر زنگ زده بودم. انگار دری به گذشته ای زیبا برام باز شد. حالا منتظرم که اون روز بیاد تا با سعید بریم تک تک خاطراتمون رو زنده کنیم. شهری که چندسال از عمرم رو داخلش سپری کردم، منتظرمه.


Forward from: Vie
جنس و کیفیت غم و رنج و هیاهو ایرانی فرق می‌کنه و قرار نبوده که هیچ‌وقت پایانی بر هیچ کدومش باشه.


آمدم که برآید انتظار تو.
آمدی که بمیرم در کنار تو.




حقیقتن با اینکه آدم باشم مشکلی ندارم. با این مشکل دارم که مجبور باشم بین آدما زندگی کنم. آدمایی که منو جدا از خودشون میبینن. شاید روزی مثل شخصیت اول داستان داپلر اثر ارلند لو نروژی، همه چیزرو ببوسم بندازم کنار و با کوله‌ای از خاطره برم تو جنگل زندگی کنم.


آدم باید یه تیم داشته باشه که وقتی از بودن خسته میشه، مسئولیت بودنش رو به عهده بگیرن.




معادله سادست؛ همرنگ جماعت نشی، طرد میشی.


دو سه ماهش بود که پشت ویلا پیداش کردم. خیلی ضعیف بود و امیدی به زنده ماندنش نداشتم. نمیدونم کدوم آشغالی گوش‌هاشو بریده بود و رهاش کرده بود. ازش مراقبت کردم و همانگونه که می‌بینید، الان یک سگِ قویه.


بزارین شما رو با شنگول خان آشنا کنم.


خب باید بگم وقتی خوبیم می‌فهمیم که حالِ بدمون چقدر مضحکه و وقتی بدیم می‌فهمیم که حالِ خوبمون چقدر ارزشمنده.


صرفن جهت دستکاری سیستم عصبی شما.😄


به سختی وصل شدم. حتا شاید نتونم این پیام رو ارسال کنم. دیشب حدودای هشت و ربع بود که راه افتادم. اولش میخواستم تنها بیام ولی وقتی خانواده فهمید تصمیم به همراهی گرفت. هم ناراحت بودم و هم خوشحال. از این جهت ناراحت که دوست داشتم تنها باشم و از این جهت خوشحال که اونجا تنهایی زیاد جالب نیست. دورافتادس و خب چالش های خودش رو داره. در مسیر چند جا وایسادم و خوراکی و تشکیلات گرفتم. مسیر به علت برف و بارون لغزنده شده بود، پس راهِ یک ساعتی رو در دو ساعت پیمودم. رسیدم ویلا و جعفر اومد پیشواز. جعفر سرایدارمونه. بچه افغانستانه و از اونجایی که پدربزرگم باهاش سال های طولانی آشنایی داشته، ویلا رو دادیم دستش. اینقدر هوا سرد بود که بعد از تخلیه وسایل، همه هجوم بردیم زیر کرسی. سرمای زیاد در برابر گرمای لذت بخش کرسی رنگ می‌باخت. رفتم یه سری به باغچه زدم. با اینکه زمستونه و همه در خواب هستن، به نظرم خیلی رشد کردن. راستی در بدو ورود، شنگول خان، سگ ویلا رو دیدم که با سرعت به سمت من دوید و از اینکه منو دیده بود سرازپا نمیشناخت. بعد از یک شبِ طولانی و سرشار از لذت و سرخوشی، رفتم زیر کرسی و به چنان خواب عمیقی فرو رفتم که انگار از این دنیا کنده شدم. صبح بیدارم کردن، چون سپرده بودم بهشون که میخوام برم پیاده روی. خماری اول صحبت خیلی لذت بخشه. مخصوصن وقتی که با یک پیاده روی چندساعته در طبیعت و صحرا همراه باشه. امروز نور خورشید رو حس کردم. داشت روی صورتم رقص شادی میکرد. خودم رو سرزنش کردم چرا زودتر نیومدم ویلا. خیلی حالم خوبه. برای اولین بعد از اون ماجرای دوستم، امروز، واقعن احساس خوشبختی میکنم. دنیا هنوز ارزش زندگی کردن رو داره و من حسش میکنم. بیشتر هیجان زده میشم وقتی میفهمم امشب، شام‌، سوسیس آتیشی با قارچه.😁


جدن فاز این "فور کن تا فلان کنم و نمره بدم" رو نمی‌فهمم. اگه کانال زدی بهتره که چیزایی رو به اشتراک بذاری که باهاشون ارتباط میگیری. این جوری انگار تو یه رقابت و مسابقه داری شرکت میکنی. اگه اونچیزی رو که صادقانه حس میکنی، بنویسی، کانالت هم به مرور زمان بزرگ تر میشه.


تصمیم گرفتم برای اینکه حالم بهتر بشه، یه سر برم ویلا. تو دماونده و روی تپه قرار داره. شاید بگین تو این یخبندان قطبی ویلا رفتنت به چیه و میگم دوست دارم برای مدتی از شهر دور بشم. دوست دارم برای مدتی فقط خیره بشم به آسمون پرستاره و شبا سوسیس آتیشی با قارچ بخورم. البته اونجا کُرسی هم موجوده و زنگ زدم به جعفر روبراهش کنه. از راه که برسم اولین جایی که میرم، زیر کرسیه در حالی که دارم برف و بارون رو از پنجره ویلا نگاه میکنم. شاید فردا صبح هم زود بلند شم و برم پیاده روی. خلاصه هرچه پیش آید، خوش آید.


Forward from: Vannie
انگار تو زندان بودم. حالا آزاد شدم و من عوض شدم، دنبا هم عوض شده و ما بهم تعلق نداریم.


Forward from: Mohammad darabifar
هرگز از‌ یادت نخواهم برد
در آوارگی هایم نیز ...

20 last posts shown.

117

subscribers
Channel statistics