من هیچوقت دختر لوس بابام نبودم، هیچوقت قبل خواب منتظر بوس مامانم نبودم، همیشه خودم بودم و خودم، هر وقت درد داشتم خودم گشتم دنبال درمونش، هر بار که زخمی شدم تنهایی بستمش، حتی اگه درمونی براش پیدا نمیکردم باز هم تنهایی منتظر میموندم که زمان بگذره و خودش ترمیم بشه، ولی میدونی یسری زخما منتظرن، منتظرن که با یه اتفاق کوچیک دوباره سر باز کنن که دوباره مثل روز اول زهرشون رو بریزن تو جونت