قاصدکِ فوت شده

وای نازز

- این پیام رو فوروارد کنید تا براتون نامه بنویسم.🐝
کافیه دوستاااان.(11:20)

توی کشویِ پایینی میز، یه نامه‌ی تاخورده افتاده. اسم نداره، فقط یه قلب نصفه با خودکار آبی یه گوشه‌ش کشیده شده. بازش می‌کنم. خط‌هات می‌لرزیدن؛ انگار همون لحظه که می‌نوشتی، خیلی آروم گریه می‌کردی.
تو اینجا نیستی، اما این کلمات فقط می‌تونه از تو باشه.
روی کمد، یه شال آبی مونده. نه تمیزه، نه کثیف. بوی خاصی می‌ده، شبیه ترکیب ِ بارون، خستگی و آغوش کسیِ که دیگه نیست. گوشی رو روشن می‌کنم، آهنگی بی‌اسم پخش می‌شه. همین‌که شروع می‌شه، صدای تو توی ذهنم زنده می‌شه. تو گم شدی. اما صدات هنوز توی این آهنگا هست. نفست، لای لباس‌هایی ِ که دیگه کسی نمی‌پوشه. تو نیستی. ولی همه‌جا هستی. فکرکنم توام قراره مثلِ بقیه، چه دیر، چه زود، کم‌رنگ بشی. از همین الان ناراحتم که قراره در آینده‌ی نه چندان دوری، همچین اتفاقی بیوفته. چون به‌نظرِ من، تو خاص‌ترین بودی. عمیق‌ترین بودی. تو به تک‌تک چیزها توجه می‌کردی؛ چه کوچیک، چه بزرگ. تو خیلی مهربون بودی. به‌نظر من، تو از هرنظری، بی‌نقص ترین بودی. تو با اون دست‌ها و اون خودکارِ بی‌جونت، جملاتی عمیق می‌نوشتی. عمیق، به اندازه‌ی اقیانوس. و حالا قراره وجودت، فکرت و کل‌چیزهایی که به تو مربوطه، کم‌رنگ بشه.

چنل‌ِ اصلی‌ و پرایوتم، پخ‌پخ شدن. برایِ مدتی اینجا می‌نویسم و اینجا حرف می‌زنم.