تو منو از دست دادی!
منی که با تموم وجود دوست داشتم
همه جورتو!
حتی اون رویِ سرد و بد اخلاقتو!
من خیلی وقتا از خودم زدم تا بتونم زندگی و بهت بدم و یه لبخند کوچیک بشونم رو لبات!
ولی تو هیچوقت گریه ها و زاری های من واست مهم نبود!
گوشه ی زندگیت بودم و تو تموم زندگیم!
فراموش کردنت سخت ترین چیزیه که میتونم تجربش کنم!
بهت تکیه کرده بودم ولی ناجور جا خالی دادی و باعث شدی پرت شم وسط دره!
تو کسی و از دست دادی که هرثانیه بهت فکر میکرد و بیشتر از خودت به فکرت بود!
کسی که از دور مواظب بود زمین نخوری و نشکنی!
حالا من رهات میکنم
مثل مادری که از خراب کاری بچش خسته شد و رهاش کرد تا اونقدر بخوره زمین و پاشه که زندگی و یاد بگیره!
رهات کردم و گذاشتمت واسه همونایی که دوسشون داری نه منی که فقط واسه موقعی عزیز بودم که دورت خالیه!
من عادت دارم به رفتن و نموندن ادما چون همیشه کسی بودم که بی منم میشد!
ولی تو اگه بگردی هم نمیتونی یکی و پیدا کنی که مثل من دوستت داشته باشه!
🙃🖤