کاش میشد موقع آشنایی با آدمها، به جای قول گرفتن ازشون که «لطفا همینقدر مهربون بمون»، «لطفا محبتت برای منِ تنها بمونه»، «لطفا توجه به جزئیات فراموشت نشه» و مجموعهای از «لطفا تا همیشه» های خوبِ شیرین، بهشون تافت زد؛ اونوقت با خیالِ راحتتری مکالمات شکل میگرفت و ادامهدار میشد و گاهی هم چهاردیواریِ تنهایی با خیال راحت شکسته میشد برای جای دادن به شخصی دیگه..