__
چشمان را می بندم
تا این قومی را نبینم که به دروغ درخت و عشق را
ستایش می کنند
سیب را به آتش رها می کنم که آنان
نتوانند سیب را بو کنند و سپس بخورند
تمام اندام مرا مه فراگرفته است
از مه اگر بیرون بیایم
این قوم را می بینم که می خواهند
رؤیا و روز مرا بدزدند و در باغچه ی
خانه شان دفن کنند
آتش ها پوک است
به قول دوست سالخورده ام ترقه ها نم کشیده
است
لخته های رؤیا خونم را احاطه کرده
است
از دستانم دشنه ای قرض می گیرم
که رگ هایم را بشکافم تا رؤیا را
رها کنم
کبریت هایم به پایان است.
تازه ابتدای زمستان است
چه باید کرد
کسی جواب نمی گوید
باز می پرسم:
چه باید کرد
همسایه مغرورانه لبخند می زند باید درخت و عشق را
ستایش کرد
پنجره را می بندم
همسایه برای خرید نان از خانه بیرون
می رود.
چشمان را می بندم
تا این قومی را نبینم که به دروغ درخت و عشق را
ستایش می کنند
سیب را به آتش رها می کنم که آنان
نتوانند سیب را بو کنند و سپس بخورند
تمام اندام مرا مه فراگرفته است
از مه اگر بیرون بیایم
این قوم را می بینم که می خواهند
رؤیا و روز مرا بدزدند و در باغچه ی
خانه شان دفن کنند
آتش ها پوک است
به قول دوست سالخورده ام ترقه ها نم کشیده
است
لخته های رؤیا خونم را احاطه کرده
است
از دستانم دشنه ای قرض می گیرم
که رگ هایم را بشکافم تا رؤیا را
رها کنم
کبریت هایم به پایان است.
تازه ابتدای زمستان است
چه باید کرد
کسی جواب نمی گوید
باز می پرسم:
چه باید کرد
همسایه مغرورانه لبخند می زند باید درخت و عشق را
ستایش کرد
پنجره را می بندم
همسایه برای خرید نان از خانه بیرون
می رود.