این روزا همه چی سخت میگذره هارو.تقریبا هیچ چیزی نیست که خوب پیش رفته باشه.امروز صبح حتی پنیر صبحونه تموم شده بود و به جاش نیمرو خوردم؛اشتباه برداشت نکن،هنوزم نیمرو دوست دارم ولی خب نمیدونم چرا امروز انقدر دلم پنیر میخواست.چند روزیه سردردام بدتر شده و حس خوب داشتن درمورد خودمم افسانه شده.از اون ور دلم میشکنه وقتی خبر فوت کسی رو میشنوم. ای کاش کسی نمیمرد...هارو،با خودم فکر میکنم،ای کاش تا یه سنی عمر میکردیم بعد دکمه فلش بکو میزدیم و هی کوچیک و کوچیکتر میشدیم تا دوباره بشیم دوتا سلول تو دو تا بدن مختلف.حداقل اونقدر روندش کند میشد تا بشه با از دست دادن کنار اومد.