اگر یکی را که دوستش داری از دست بدهی،
بخشی از وجودت همراه با او از دست میرود.
مانند خانه ای متروکه اسیر تنهایی ای تلخ میشوی؛ناقص میمانی.خلا محبوب از دست رفته را همچون رازی در درونت حفظ میکنی. چنان زخمی است که با گذشت زمان،هر قدر هم طولانی باز تسکین نمیابد.چنان زخمی است که حتی زمانی که خوب شود،باز خون چکان است.گمان میکنی دیگر هیچگاه نخواهی خندید،سبک نخواهی شد.زندگیات به کورماکول کورماکول رفتن در تاریکی شبیه میشود؛بی ان که پیش رویت را ببینی،بی ان که جهت را بدانی،فقط زمان حال را نجات میدهی...شمع دلت خاموش شده،در شب ظلمات مانده ای.اما فقط در چنین وضعیتی، یعنی زمانی که هر دو چشم با هم در تاریکی بمانند،چشم سومی در وجود انسان باز میشود. چشمی که بسته نمیشود..و فقط ان هنگام است که میفهمی این درد ابدی نیست.
بخشی از وجودت همراه با او از دست میرود.
مانند خانه ای متروکه اسیر تنهایی ای تلخ میشوی؛ناقص میمانی.خلا محبوب از دست رفته را همچون رازی در درونت حفظ میکنی. چنان زخمی است که با گذشت زمان،هر قدر هم طولانی باز تسکین نمیابد.چنان زخمی است که حتی زمانی که خوب شود،باز خون چکان است.گمان میکنی دیگر هیچگاه نخواهی خندید،سبک نخواهی شد.زندگیات به کورماکول کورماکول رفتن در تاریکی شبیه میشود؛بی ان که پیش رویت را ببینی،بی ان که جهت را بدانی،فقط زمان حال را نجات میدهی...شمع دلت خاموش شده،در شب ظلمات مانده ای.اما فقط در چنین وضعیتی، یعنی زمانی که هر دو چشم با هم در تاریکی بمانند،چشم سومی در وجود انسان باز میشود. چشمی که بسته نمیشود..و فقط ان هنگام است که میفهمی این درد ابدی نیست.