حسن در کودکیاش، پابهپای مادر میسوخت و میبالید.
نور چهرۀ زهرا برای او مثل خورشیدی بود که هر صبح از پسِ مهربانی طلوع میکرد.
هرگاه خستگی غمهای پیامبر بر شانههای فاطمه سنگینی میکرد، حسن زودتر از حسین میفهمید؛ مانند کسی که نبض مادر را با دل خود میسنجد.
وقتی زهرا شبها تا سحر ایستاده دعا میکرد، حسن با چشمهای خوابآلود نگاهش میکرد و میفهمید که مادر، غصه مردم را بیشتر از دردهای خودش به جان میخرد.
آن روزها که آتش دشمن بر درِ خانه شعله میکشید، حسن، سایه پهنشده مادر را پشتِ در میدید؛
بعدها، هرچه قد کشید، جز سوگِ آن سایه و بغضی فروخورده از یادهای کودکی، در دل نداشت.
حسن، بزرگ میشد؛ اما مادر، با هر آه، کوچک و شکستهتر میشد.
در روزهای آخر، حسن میکوشید درد مادر را بفهمد؛ امّا زهرا آرامتر از آن بود که دردش را به زبان بیاورد.
و وقتی حسن، دست سرد مادر را گرفت،
احساس کرد تاریخ یتیم شده است🥀…
نور چهرۀ زهرا برای او مثل خورشیدی بود که هر صبح از پسِ مهربانی طلوع میکرد.
هرگاه خستگی غمهای پیامبر بر شانههای فاطمه سنگینی میکرد، حسن زودتر از حسین میفهمید؛ مانند کسی که نبض مادر را با دل خود میسنجد.
وقتی زهرا شبها تا سحر ایستاده دعا میکرد، حسن با چشمهای خوابآلود نگاهش میکرد و میفهمید که مادر، غصه مردم را بیشتر از دردهای خودش به جان میخرد.
آن روزها که آتش دشمن بر درِ خانه شعله میکشید، حسن، سایه پهنشده مادر را پشتِ در میدید؛
بعدها، هرچه قد کشید، جز سوگِ آن سایه و بغضی فروخورده از یادهای کودکی، در دل نداشت.
حسن، بزرگ میشد؛ اما مادر، با هر آه، کوچک و شکستهتر میشد.
در روزهای آخر، حسن میکوشید درد مادر را بفهمد؛ امّا زهرا آرامتر از آن بود که دردش را به زبان بیاورد.
و وقتی حسن، دست سرد مادر را گرفت،
احساس کرد تاریخ یتیم شده است🥀…