عزیزترینم،
امشب باران آرامی میبارد و بخار شیشهی پنجره را پوشانده، درست مثل همان شبی که برای آخرین بار نگاهت را دیدم. روی میز، فنجانی قهوه برای خودم ریختهام، اما بیتو هیچ طعمی ندارد. قلبم بیقرار توست، و هر قطرهی باران انگار پیغامیست از تو که هیچگاه نرسید.
هنوز آن شالی که آخرین بار دور گردنم بستی را دارم... هنوز بوی تو را دارد.
گاهی فکر میکنم اگر فقط یکبار دیگر صدایت را بشنوم، دنیا از نو معنا پیدا میکند.
عزیزترینم،
امشب باران آرامی میبارد و بخار شیشهی پنجره را پوشانده، درست مثل همان شبی که برای آخرین بار نگاهت را دیدم. روی میز، فنجانی قهوه برای خودم ریختهام، اما بیتو هیچ طعمی ندارد. قلبم بیقرار توست، و هر قطرهی باران انگار پیغامیست از تو که هیچگاه نرسید.
هنوز آن شالی که آخرین بار دور گردنم بستی را دارم... هنوز بوی تو را دارد.
گاهی فکر میکنم اگر فقط یکبار دیگر صدایت را بشنوم، دنیا از نو معنا پیدا میکند.
Louis Gertrude
Montmartre, Paris – March 3, 1883