The handmaid's tale by Margaret Atwood💫
کتاب سرگذشت یک ندیمه اثر مارگارت اتود یکی از تاثیرگذارترین رمانهای دیستوپیایی هستش که ساختارهای قدرت رو به روش تندی مورد انتقاد قرار میده.
داستان توی یک کشور خیالی به نام گیلاد اتفاق میافته که نظامش توتالیتر خالصه یکجورایی نمونه خیلی افراطی از ایالاتمتحده.
توی این کشور نرخ باروری به شدت کاهش داشته و زنان به چند دسته تقسیم میشدن.
ندیمهها: کسایی که توانایی باروری دارن و خب چه عرض کنم ازین توانایی که فقط باید برای مردان قدرت تولید مثل بکنن و حتی حق خوندن و نوشتن و حتی نام شخصی هم ندارن!
زنها: همسران مردان قدرت که جایگاه سیاسی خاصی ندارن صرفا خانومِ خونه هستن.
زنهای خدمتکار: سایر خانومایی هستن که وظایف خدماتی دارن.
کرکتر اصلی یکی از همین ندیمههاست که اسمش جونـه و نمادی از بیصدایی اجباریه و درواقع زنی هست که کسی حرفش رو نمیشنوه اما داستانش این کتاب رو تشکیل میده.
پوینتش اینجاست که حتی وقتی حقوق فیزیکی انسان کاملا ازش گرفته میشه، ذهن و فکرش هنوز برای خودشه و یک قلمروی ناگسستنی هستش(یاد 1984 افتادم)
میرسیم به سرنا جوی که همسر یکی از همین مردان قدرته و ماشالا خودش یه پا زن ستیزِ مرد سالاره.
سرنا خیلی باهوش و با نفوذه و قبل اینکه اصلا گیلاد شکل بگیره خودش دستی بر آتشِ سیاست داشته و نویسنده بوده، فکر کنین یکی از شعاراش این بوده "خانه برای زن، جنگ برای مرد"
پس سرنا خودش در پایهگذاری گیلاد نقش مؤثری داشته و ازونجایی که بلندپروازه ازینکه به قدرت رسیده خوشحاله ولی خب تهش سرنا هم یه زنه مثل همه زنایی که حقشون رو زیر سوال برده بود.
یهو به خودش میاد میبینه نه تنها هیچ قدرت نظامی و سیاسیای نداره بلکه حقوقی مثل خوندن و نوشتن هم نداره و عملا توی خونه خودش زندانی شده.
بله دیگه وقتی واسه حذف آزادی زنان میجنگی، آزادی خودت رو هم به عنوان یک زن از دست میدی. همینطور که اولیویا میگه
"If they do it to them Thеy'll do it to you"
مارگارت با این داستان و شخصیت سرنا جوی قصد داشت به زنایی که فکر میکنن با تکیه بر قدرت مردان میتونن جایگاه خودشون رو هم بالا ببرن هشدار بده و بگه که وقتی آزادی فردی از بین میره، تفاوت بین زن ندیمه و زن فرمانده در نهایت به زندانی بودن هردو ختم میشه.