یادمه بچه که بودم یه سی دی موزیکال دیزنی داشتم که کارتون های بیکلام بود که پس زمینهاش کلی آهنگ جز بود. یادمه خیلی کمتر از بقیه کارتون هام میدیدمش چون خب بچه داستان و دیالوگ دوست داره. ولی هروقت میدیدمش قشنگ تا چند ساعت مست بودم. دیدنش بهم حس دیدن مری پاپینز رو میداد. انگار کوکائین بچگونه مصرف کرده باشی چون من هنوز هم نمیتونم دو ساعت مری پاپینز ببینم و سردرد نگیرم. داستانم پوینتلسه فقط خاطرهاست ولی آهنگ های جز و بلوز خیلی قشنگن. خیلی هم پیچیده به نظر میرسن. آکوردهاشون خیلی عجیب غریبه یه بار سعی کردم سر در بیارم اما نشد. خلاصه یاد گرفتن ساکسیفون رو به فهرست کارهایی که باید انجام بدم (و احتمالا انجام نمیدم) اضافه میکنیم🔥🎷