خودکشی، آن تصمیم نهایی در برابر رنجی که شاید تنها سایهای گذرا باشد. آدمی، در دلِ پوچی زندگی، به نقطهای میرسد که میخواهد به این بازی پایان دهد، گویی مرگ را چون راهی برای فرار از بیمعنایی برگزیده. اما مگر نه این است که خودِ زندگی بیمعناست؟ پس چگونه میتوان با یک پایان خودخواسته، به پوچیِ ذاتیاش معنایی بخشید؟ این جنون است که انسان بهخاطر تلخیِ لحظهای، دستان خود را به سوی فنا دراز میکند؛ غافل از اینکه مرگ، جز سکوتی بیپایان، هیچ پاسخی به این خلأ نمیدهد. هر ضربهای که قلب میزند، هر نفسی که از سینه بیرون میرود، تنها یادآوریِ همین پوچی است. و خودکشی؟ آن شاید تنها یک فرارِ عجولانه از چیزی باشد که هیچگاه نمیتوان از آن گریخت: بیمعنایی.