از نظر من زندگی هر کدوم از ماها یه نویسنده داره؛اما نویسنده داستان من خودشو تو داستان انگار گم کرده،تا به خودش اومده دیده کل داستان غمگین دراومده و هرچی سعی میکنه پایان داستان رو خوب تموم کنه و بهترش بکنه نمیتونه،چون دیگه کارکتر داستانش حالش با هیچی خوب نمیشه و حسابی خسته راهه،دیگه نمیتونه به امید ی پایان خوش بلند شه و دوباره آسیب ببینه،میترسه دلش آرامش میخواد اما حتی خود نویسنده هم دیگه نمیدونه چطوری به کارکترش آرامش بده.