جوانتر که بودم ـ ۱۸ الی ۱۹ ساله ـ فکر میکردم خیلی سرم میشود.
یک دختر دغدغهمند و پر از احساسات غلیظ که شبها در حیاط خوابگاه کتابهای عمیق میخواند و هر آهنگی به گوشش خوش نمیآید و از این دیدگاههای «شاعر هر آهنگ باید دست بیندازد بر روح آدمیزاد» و از این حرفها.
معتقد بودم کاش من هم انسان معمولی و بیغمی بودم مثل خیلی از زنها، مردها، دانشجوها و جوانهای همسن و سالم.
گذشت؛
ماه دیگر ۲۴ سالهم میشود.
دیگر آن حیاط دانشگاه و شبهای ساری و درختهای نارنج مازندران نیستند. کتابهایم قطورتر شدهاند و غم نیز و من از ادعا افتادهام.
از ادعای «من خاص هستم»، «مردم بیدرد و بیخیالاند», «کاش کمی درک میشدم» و... .
دیگر فکر نمیکنم آسمان سوراخ شده و من افتادهام پایین تا بشوم مصداق همان آسمان بارِ امانت نتوانست کشید، قرعهٔ فال به نام منِ دیوانه زدند.
غم همچنان باقیست.
رنجها نرفتهاند اما رنج دیگری که بر رنجم افزود این بود که:
«رنج همگانیست»
یک دختر دغدغهمند و پر از احساسات غلیظ که شبها در حیاط خوابگاه کتابهای عمیق میخواند و هر آهنگی به گوشش خوش نمیآید و از این دیدگاههای «شاعر هر آهنگ باید دست بیندازد بر روح آدمیزاد» و از این حرفها.
معتقد بودم کاش من هم انسان معمولی و بیغمی بودم مثل خیلی از زنها، مردها، دانشجوها و جوانهای همسن و سالم.
گذشت؛
ماه دیگر ۲۴ سالهم میشود.
دیگر آن حیاط دانشگاه و شبهای ساری و درختهای نارنج مازندران نیستند. کتابهایم قطورتر شدهاند و غم نیز و من از ادعا افتادهام.
از ادعای «من خاص هستم»، «مردم بیدرد و بیخیالاند», «کاش کمی درک میشدم» و... .
دیگر فکر نمیکنم آسمان سوراخ شده و من افتادهام پایین تا بشوم مصداق همان آسمان بارِ امانت نتوانست کشید، قرعهٔ فال به نام منِ دیوانه زدند.
غم همچنان باقیست.
رنجها نرفتهاند اما رنج دیگری که بر رنجم افزود این بود که:
«رنج همگانیست»