[ الروح والروح ]
#ثمرة_حياتی
لجام را ڪشید و لحظہ اے خود را روے اسب بالا.نگاهش بہ طوفان گرد و غبار مقابل بود.
دقایقے قبل،از بالاے بلند دید علے (ع) را بہ میان سپاہ ڪشیدند و سپس ناپدید شد!
هر چہ چشم انداخت،هر چہ قد بالا برد و نگاهش را در دل لشڪر گرداند علے (ع) را ندید.
لحظاتے بعد نگاهش روے نقطہ اے نشست،شمشیرها بالا مے رفتند و نیزہ ها پایین مے آمدند.
خنجرها برق مے زدند و سنگ ها از میان مشت ها پرتاب مے شدند.
ولولہ اے بر پا شدہ بود در آن گوشہ! در انتهاے لشڪر ڪوفہ!
حسین (ع) تاب نیاورد،بہ سمت ذوالجناح دوید و با خود گفت:علے آنجاست! پیغمبر جوانم را بہ میان خودشان بردہ اند،براے عرض خوش آمدگویے و مهمانے!
حسین (ع) بہ خوبے مے دانست اگر پیامبرے ڪوچ ڪند و دہ ها سال بعد در میان اندام جوانے اش ظهور،باید بہ امتش حق داد ڪہ براے استقبال سر از پا نشناسد!
باید بہ تیرها حق داد ڪہ بخواهند محمد (ص) را،رحمت للعالمین را،بندہ ے محبوب خدا را در آغوش بگیرند.
باید بہ خنجرها حق داد ڪہ تشنہ باشند براے بوسیدن پوست و گوشت احمد!
باید بہ شمشیرها حق داد ڪہ بے تاب باشند براے لمس تن پیامبر!
علے (ع) متبرڪ بود بہ سیما و وجود محمد (ص) و بہ نام و خوے حیدر ڪرار!
حال ڪہ خداوند چنین شق القمرے را بہ دامان ڪربلا نازل ڪردہ بود چرا نینوا او را تا ابد در آغوش نڪشد؟! چرا خوابگاہ قد و قامت رعنایش نشود؟! چرا او را براے خود نگہ ندارد؟!
اشڪ دیدگان حسین (ع) را تر ڪرد،شاید با خودش متصور بود لشڪر راہ را برایش هموار مے ڪند. بدون شمشیر زدن و تقلایے!
لبخند مهمان لب ڪوفیان و شامیان مے شود و شرم جارے از چشم هایشان!
بہ میان سپاہ ڪہ مے رسد،علے (ع) را مے بیند. در میان حلقہ ے مشتاقانش.
یڪے خاڪ دامانش را مے تڪاند و ڪسے گرد چڪمہ هایش را.
پیرمردے ڪلاہ خودش را مرتب مے ڪند و جوانے شانہ اش را مے بوسد.
علے (ع) برایش دست بالا مے برد و مے گوید:چہ خوب امتے دارے پدر! چہ مریدان حق شناسے! مرا مانند جدم رسول اللہ محترم و عزیز شمردند!
ببین پدر! هر ڪدام بوسہ اے از تن و صورتم گرفتہ اند،حساب این بوسہ ها از دستم من در رفتہ!
چہ باوفا امتے دارے امامم! آن ها را بہ مثال حر ببخش!
پیرمردے علے (ع) را در آغوش مے گیرد و با دنیایے از خجلت مے گوید:یا بن رسول اللہ! چرا پیش تر این معجزہ ے آشڪار،این محمد جوان،این نور دیدہ و این سند حقانیت را براے هدایت قلب هایمان راهے میدان نڪردے؟! مگر نہ این ڪہ جدت فرمودہ بود حسین منے و انا من حسین؟!
بلندتر شدن صداے برخورد شمشیرها دیدہ ے حسین (ع) را بہ طرف مقابل جلب ڪرد.
نہ خبرے از لبخند روے لب ها بود و نہ اثرے از شرم در چشم ها!
طوفان بہ پا بود،طوفان گرد و خون!
سینہ ے حسین (ع) تنگ شد،طاقت نیاورد و فریاد زد:ولدے!
علے من ڪجایے؟! ڪدام گوشہ از این میدان تو را بہ آغوش ڪشیدہ و رخ شبیہ بہ ماهت را غرق بوسہ هایشان مے ڪنند؟!
عزیزدلم! بگو رهایت ڪنند و تو را بہ آغوش خودم برگردانند!
تو خوب مے دانے تاب دورے ات را ندارم! بگو تنها براے دمے تو را رها ڪنند و بہ خودم بسپارند تا خیالم آسودہ شود!
گوش تیز ڪرد براے شنیدن صداے پسر اما پاسخے نرسید. این بار بلندتر فریاد زد:ولدے! ڪجایے جان پدر؟!
صداے شمشیرها قطع شد و راہ باز.
حال لبخند را روے لب ها مے دید و غرور را در چشم ها را.
باز از صمیم قلب صدا زد:ولدے! پاسخے بدہ علے،من از محبت این مردمان مے هراسم،بگو براے دمے تو را بہ آغوش خودم برگردانند!
از میان سایہ ے سوارہ ها و شمشیرهایشان عبور ڪرد و بہ انتهاے جمعیت رسید.
عقاب را دید،غرق غرق و از پا افتادہ. حیوان طورے نفس نفس مے زد ڪہ گویے در حال احتضار بود!
چشم هایش گهربار بودند و شرمگین،شیهہ ڪشید و چشم از حسین (ع) گرفت!
چہ مے گفت بہ امامش؟! بہ عزیزش!
ڪہ عمرے پیامبر بہ دوش ڪشیدم بے آن ڪہ آب در دلش تڪان بخورد و یا وزش نسیم رخ نورانے اش را آزردہ خاطر ڪند!
حال با پاے خودم علے ات را بہ قتلگاہ آوردم؟! علے اے ڪہ جان بود براے من! علے اے ڪہ روے دوش من قد بلند ڪرد و رعنا شد!
سر پایین انداخت و اشڪ از گوشہ ے چشمش چڪید!
حسین (ع) بے طاقت شد و از روے زین خودش را بہ پایین انداخت،نایے براے ایستادن نداشت.
ڪف دست ها را روے زمین گذاشت و زانوها را بہ دنبال خود ڪشید.
.
نویسنده:لیلے سلطانے
#ثمرة_حياتی
لجام را ڪشید و لحظہ اے خود را روے اسب بالا.نگاهش بہ طوفان گرد و غبار مقابل بود.
دقایقے قبل،از بالاے بلند دید علے (ع) را بہ میان سپاہ ڪشیدند و سپس ناپدید شد!
هر چہ چشم انداخت،هر چہ قد بالا برد و نگاهش را در دل لشڪر گرداند علے (ع) را ندید.
لحظاتے بعد نگاهش روے نقطہ اے نشست،شمشیرها بالا مے رفتند و نیزہ ها پایین مے آمدند.
خنجرها برق مے زدند و سنگ ها از میان مشت ها پرتاب مے شدند.
ولولہ اے بر پا شدہ بود در آن گوشہ! در انتهاے لشڪر ڪوفہ!
حسین (ع) تاب نیاورد،بہ سمت ذوالجناح دوید و با خود گفت:علے آنجاست! پیغمبر جوانم را بہ میان خودشان بردہ اند،براے عرض خوش آمدگویے و مهمانے!
حسین (ع) بہ خوبے مے دانست اگر پیامبرے ڪوچ ڪند و دہ ها سال بعد در میان اندام جوانے اش ظهور،باید بہ امتش حق داد ڪہ براے استقبال سر از پا نشناسد!
باید بہ تیرها حق داد ڪہ بخواهند محمد (ص) را،رحمت للعالمین را،بندہ ے محبوب خدا را در آغوش بگیرند.
باید بہ خنجرها حق داد ڪہ تشنہ باشند براے بوسیدن پوست و گوشت احمد!
باید بہ شمشیرها حق داد ڪہ بے تاب باشند براے لمس تن پیامبر!
علے (ع) متبرڪ بود بہ سیما و وجود محمد (ص) و بہ نام و خوے حیدر ڪرار!
حال ڪہ خداوند چنین شق القمرے را بہ دامان ڪربلا نازل ڪردہ بود چرا نینوا او را تا ابد در آغوش نڪشد؟! چرا خوابگاہ قد و قامت رعنایش نشود؟! چرا او را براے خود نگہ ندارد؟!
اشڪ دیدگان حسین (ع) را تر ڪرد،شاید با خودش متصور بود لشڪر راہ را برایش هموار مے ڪند. بدون شمشیر زدن و تقلایے!
لبخند مهمان لب ڪوفیان و شامیان مے شود و شرم جارے از چشم هایشان!
بہ میان سپاہ ڪہ مے رسد،علے (ع) را مے بیند. در میان حلقہ ے مشتاقانش.
یڪے خاڪ دامانش را مے تڪاند و ڪسے گرد چڪمہ هایش را.
پیرمردے ڪلاہ خودش را مرتب مے ڪند و جوانے شانہ اش را مے بوسد.
علے (ع) برایش دست بالا مے برد و مے گوید:چہ خوب امتے دارے پدر! چہ مریدان حق شناسے! مرا مانند جدم رسول اللہ محترم و عزیز شمردند!
ببین پدر! هر ڪدام بوسہ اے از تن و صورتم گرفتہ اند،حساب این بوسہ ها از دستم من در رفتہ!
چہ باوفا امتے دارے امامم! آن ها را بہ مثال حر ببخش!
پیرمردے علے (ع) را در آغوش مے گیرد و با دنیایے از خجلت مے گوید:یا بن رسول اللہ! چرا پیش تر این معجزہ ے آشڪار،این محمد جوان،این نور دیدہ و این سند حقانیت را براے هدایت قلب هایمان راهے میدان نڪردے؟! مگر نہ این ڪہ جدت فرمودہ بود حسین منے و انا من حسین؟!
بلندتر شدن صداے برخورد شمشیرها دیدہ ے حسین (ع) را بہ طرف مقابل جلب ڪرد.
نہ خبرے از لبخند روے لب ها بود و نہ اثرے از شرم در چشم ها!
طوفان بہ پا بود،طوفان گرد و خون!
سینہ ے حسین (ع) تنگ شد،طاقت نیاورد و فریاد زد:ولدے!
علے من ڪجایے؟! ڪدام گوشہ از این میدان تو را بہ آغوش ڪشیدہ و رخ شبیہ بہ ماهت را غرق بوسہ هایشان مے ڪنند؟!
عزیزدلم! بگو رهایت ڪنند و تو را بہ آغوش خودم برگردانند!
تو خوب مے دانے تاب دورے ات را ندارم! بگو تنها براے دمے تو را رها ڪنند و بہ خودم بسپارند تا خیالم آسودہ شود!
گوش تیز ڪرد براے شنیدن صداے پسر اما پاسخے نرسید. این بار بلندتر فریاد زد:ولدے! ڪجایے جان پدر؟!
صداے شمشیرها قطع شد و راہ باز.
حال لبخند را روے لب ها مے دید و غرور را در چشم ها را.
باز از صمیم قلب صدا زد:ولدے! پاسخے بدہ علے،من از محبت این مردمان مے هراسم،بگو براے دمے تو را بہ آغوش خودم برگردانند!
از میان سایہ ے سوارہ ها و شمشیرهایشان عبور ڪرد و بہ انتهاے جمعیت رسید.
عقاب را دید،غرق غرق و از پا افتادہ. حیوان طورے نفس نفس مے زد ڪہ گویے در حال احتضار بود!
چشم هایش گهربار بودند و شرمگین،شیهہ ڪشید و چشم از حسین (ع) گرفت!
چہ مے گفت بہ امامش؟! بہ عزیزش!
ڪہ عمرے پیامبر بہ دوش ڪشیدم بے آن ڪہ آب در دلش تڪان بخورد و یا وزش نسیم رخ نورانے اش را آزردہ خاطر ڪند!
حال با پاے خودم علے ات را بہ قتلگاہ آوردم؟! علے اے ڪہ جان بود براے من! علے اے ڪہ روے دوش من قد بلند ڪرد و رعنا شد!
سر پایین انداخت و اشڪ از گوشہ ے چشمش چڪید!
حسین (ع) بے طاقت شد و از روے زین خودش را بہ پایین انداخت،نایے براے ایستادن نداشت.
ڪف دست ها را روے زمین گذاشت و زانوها را بہ دنبال خود ڪشید.
.
نویسنده:لیلے سلطانے