دل دگر با که سپارم؟ که تو در جانِ منی
جان دگر با که فشانم؟ که تو جانانِ منی
هنری نیست جز اینم، ز چه پنهان سازم؟
گو همه خلق بدانند تو جانان منی
گفتمت مِهر و در این گفته چه جای نظر است؟
تو بدین طلعتِ افروخته برهان منی
زخمی ای خواجه، گرت با منِ مسکین رحمی است
دردی ای دوست، اگر در پیِ درمان منی
چه غم از دوش و چه اندیشه ز فردا دارم؟
تویی آغازِ من و باز تو پایان منیگفتم : ای پا گذری بر سرِ راهش آخر
عمر از دست شد و باز به دامان منی
گفتمش: با سرِ زلفِ تو رسد دستِ نشاط؟
گفت: زنهار همین بس که پریشان منی
#نشاط_اصفهانی
@khomarysm