راهحل تحریمکنندگان انتخابات چیست؟!
در زمان تبلیغات انتخابات 96 مهمترین بحثی که با علاقهمندان به تحریم انتخابات میشد همین راهحل جایگزین برای شرکت در انتخابات بود. بحثی که این روزها نیز با بالاگرفتن نارضایتیها از عملکرد دولت دوازدهم دوباره فراگیر شده است و روزانه شاهد پسگرفتن آرای روحانی هستیم. به همین دلیل بر آن شدم تا بار دیگر مباحث آن دوره را مطرح کنم.
تحریمگران انتخابات در پاسخ به، علت عدم شرکت در انتخابات پاسخهایی را مطرح میکردند که عموماً به مجموعۀ زیر محدود میشد.
1-اصلاحطلبان و اصولگرایان تفاوتی با یکدیگر ندارند.
2- اینها همه بازی حاکمیت برای داغ کردن تنور انتخابات است.
3- نظام ما ایدئولوژیک است و قابلیت اصلاح ندارد.
4- اصلاحطلبان سوپاپ اطمینان نظام هستند و هر از چند سال به داد حاکمیت میرسند.
5- اصلاً مگر رأی ما در نتیجۀ انتخابات و آیندۀ کشور تأثیر دارد.
پس از ارائۀ نکات فوق و در پاسخ به این سئوال که نتیجۀ رأی ندادن مردم چه میشود؟ چنین پاسخ داده میشد که با افزایش نارضایتیهای عمومی کشور به سمت هرج و مرج و در نهایت شاهد تغییر حکومت به احسن هستیم.
در وهلۀ اول تناقضهای صحبت های تحریم کنندگان را برمی شمریم.
(اصلاحطلبان و اصولگرایان تفاوتی با یکدیگر ندارند) این جملۀ آنها با سوپاپ اطمینان بودن اصلاحطلبان و اینکه در صورتیکه اصلاحطلبان در مسند قدرت نباشند، نارضایتیهای عمومی افزایش مییابد. به صورتی فاحش متناقض است. زیرا دلیل افزایش نارضایتیها در دولتهای غیر اصلاحطلب، نشانۀ مدیریت بهتر آنها و کاهش نارضایتیها در زمان مدیریت ایشان است. که این به صورت واضح نشان می دهد که خود تحریمگران انتخابات به تفاوت اصلاحطلبان و اصولگرایان اذعان دارند.
بازی حاکمیت خواندن انتخابات و فرشتۀ نجات دانستن اصلاحطلبان نیز تناقضی مضحک دارد، در بهترین حالت اگر بازی حاکمیت خواندن انتخابات را توهم توطئه ندانیم، میتوانیم چنین تفسیر کنیم که حاکمیت با برگزاری انتخابات مردم را فریب می دهد که در دورهای به اصلاحات اعتماد کنند و در دورهای نیز به آنها پشت کرده و انتخابات را تحریم کنند و اینجا آشکار میشود آن تحریمکنندۀ انتخابات با عدم شرکت در انتخابات در زمین حکومت بازی کرده است و از آن بدتر، با علم به اینکه عدم شرکت در انتخابات باعث پیروزی جناح مقابل اصلاحات (که تضاد با توسعه را در حیطۀ عمل نشان داده است) میشود،باز هم انتخابات را تحریم میکند و در این حالت اگر تحریمگر انتخابات را خائن به وطن ندانیم قطعاً می توان کنش آنها را یکی از مهمترین دلایل عدم توسعۀ ایران دانست.
تحریمگر انتخابات بحث از بدون تأثیر بودن نتیجهی انتخابات در آیندۀ کشور میکند در حالیکه خود پس از آن میگوید که با رأی ندادن در انتخابات باعث شکست اصلاحات میشود و در ادامه میگوید نارضایتیهای عمومی افزایش مییابد، که این نیز تناقضی به غایت آشکار است.
در نهایت او از عدم اصلاحپذیری سخن به میان میآورد و پس از آن بحث تغییر حکومت. اما این اتفاق چگونه رخ میدهد؟!
حضور دولتهای خارجی و دخالت آنها در کشور که امری مذموم است. پس نهایتاً بحث به انقلاب میرسد و اینجا است که سئوالات حامیان شرکت در انتخابات آغاز میشود؟
از آخرین انقلابی که در کشور ایران رخ داده است کمتر از چهل سال میگذرد، انقلابی که مهمترین مطالباتش استقلال، آزادی، جمهوریت و عدالت بود و برای به ثمر رسیدن آن خونهای فراوانی ریخته شد، این مطالبات همانها هستند که امروز تحریمگران انتخابات مطالبهاش میکنند.
حال اگر امروز میگویند عدالت یا آزادی نیست، چه تضمینی خواهند داد که در حکومت پسا انقلابی که آنها ترسیم کردهاند، عدالت یا آزادی به معنی کامل کلمه اجرا شود؟! چگونه به خود جرأت میدهند که هزینههای جانی و مالی گزافی را به ملت تحمیل کنند تا با احتمال بسیار ناچیزی حکومتی آرمانی حاکم کنند.
مخلص کلام چنین میتوان گفت که ملت ایران باید از آنچه در طی یک قرن گذشته به دست آورده است که آن صندوق رأی است، به خوبی محافظت کند و با انتخابهای درست، حتا بین بد و بدتر، کشور را از درههای هولناکی به مانند احمدینژادها نجات دهد و پس از آنکه انتخاب کرد، منتخب خود را با ذرهبینی نظارت کند و هیچگاه از انتقاد به منتخب خود مأیوس نشود، تا بتواند با این راه کمهزینه کشور را در مسیر توسعه قرار دهد.
@khordad_razi