پنجره را پایین میدهم و سرم را بیرون میبرم، تا تمامِ افکارِ پوچم را به باد بسپارم و فراموش کنم.
صدای موسیقیِ لئونارد با باد در هم آمیخته میشود و به اندارهی سکوتِ ماشین گوش نواز است. جادهای بیانتها، آسمانی آبی و خالی از هرگونه ابر، کوهستان و درختانی که انگار مشتی خاک بر رویشان پاشیدند بس که منزجر کننده به چشم میرسند؛ به دور و بر نگاه میکنم و هیچ انسانی به غیر از خود نمیبینم.
صدای موسیقیِ لئونارد با باد در هم آمیخته میشود و به اندارهی سکوتِ ماشین گوش نواز است. جادهای بیانتها، آسمانی آبی و خالی از هرگونه ابر، کوهستان و درختانی که انگار مشتی خاک بر رویشان پاشیدند بس که منزجر کننده به چشم میرسند؛ به دور و بر نگاه میکنم و هیچ انسانی به غیر از خود نمیبینم.