" من گم شده بودم. دقیقاً نمیدونم؛ خودمو گم کرده بودم یا گم شده بودم اما میدونم که تو اومدی و پیدام کردی. دستامو گرفتی و منو از حملهی همهی افکار خطرناکم بیرون کشیدی. روی گونههامو نوازش کردی، اشکهام رو پاک کردی و قول دادی که اوضاع درست میشه. تو چی بودی؟ آدم؟ نه. تو متعلق به این دنیای زشتِ مزخرف نبودی. تو نفس بودی، من نفس میکشیدمت. تو بینقص بودی. وجودت لطیف و پرستیدنی بود. هربار که میدیدمت همهی نگرانیهام فقط جاشون رو به ترسِ از دست دادنت میدادن. این ترس کثیف لعنتی که مدام توی گوشم زمزمه میکرد؛ ”اون خوشگله. تو لیاقتشو نداری، اون خیلی خوشگله“. همه منو مجبور میکردن؛ فرار کنم اما تو منو نگه داشتی. چرا منو نگه داشتی؟ "