من نمیدونم تو تناسخهای بعدی قراره چی بشم؛ ولی شاید همون حسرتی باشم که به دل میمونه. شکوفهای که قبل از شکفتن، از سرما میمیره. رودی که هیچوقت به دریا نمیرسه و خشک میشه. یه کوچهی بنبست که هیچکس اونجا زندگی نمیکنه. ابری که باریدن رو یادش رفته. گل کوچیکی که تو مسیر گدازهی آتشفشان میشکفه. پرندهای که یکی از بالهاش رو تو اوج روزهای قشنگه زندگیش از دست میده. مورچهای که عاشق چایی خشک میشه. درختی که از جنگل دور افتاده. خونهای که هیچکس درش رو نمیزنه. بچهای که به جای پنج سالگی، تو بیستوپنج سالگیش به اسباب بازی مورد علاقهاش میرسه. یه آدم پیر که سالها جلوی پنجره، تو خونهی سالمندان میشینه و منتظر عشقی میمونه که تو جوونی از دست داده. نمیدونم قراره تو زندگی بعدی چی بشم.