ارسالی به کمیته دفاع👇👇
با نام و یاد مستضعفان جهان
برای رضا شهابی و ستارگان جاویدان تاریخ
نوشته پیش رو اتمام حجتی است با دانشجویان، اساتید دانشگاهی و هر وجدان آزاده و بیداری که درین مظلوم کشی ها و سرکوب های حکومت، باید به نقش حقیقی خود واقف و صدای بی صدایان باشند. دولت پیشین و دولت فعلی درهرچه ضعیف بودند در خنثی سازی پتانسیل نیروی غیروابسته دانشگاهی تاحدودی موفق بوده اند. دانشجویانی که دیگر نه کاری دارند و نه کار دارند که چرا کاری ندارند. دانشجویانی که در روز دانشجو به جای اهتمام به حفظ شخصیت سازنده خود درگیر هورا کشیدن برای مراسم ماست خور برتر و یا دلقک ترین دلقک ها شده اند. همان چیزی که دولت اعتدال میخواهد یا دقیق تر بگویم همان چیزی است که دولت میخواهد. آن عنصر بیگانه گشته با آدمیان. با دادن آدرس های غلط و طرح دغدغه هایی که اساساً دغدغه های ثانویه هستند، سعی در هدایت افکار و خواسته ها دارند و این همان توهم فعالیت هست چه بسا که در منفعل ترین وضعیت بسر میبریم. این روزها رضا شهابی فعال کارگری شرکت اتوبوسرانی تهران که به جرم تشکیل سندیکای کارگری در زندان بسر میبرد، آنهم در شرایط جسمانی وخیم درحالی که دوبار سکته کرده در زندان دچار افتادگی پلک ها، صورت و ضعف در حرکت شده است. تو گویی این ما نظاره کنندگانیم که سکته کردهایم و آنان که در حصرند آزاد و آزاده و جاری اند. این اتمام حجت برای ماست. آیا به درجه ای از بی تفاوتی و انفعال رسیدیم که چشم به روی این همه بی عدالتی و ظلم ببندیم و با این صحبت که صدای ما به جایی نمیرسد، سکوت کنیم و شریک جنایت ها باشیم؟ در تجمعی که مقابل وزارت کار در 5 دی ماه صورت گرفت عده ی زیادی دانشجو و کارگر به همراه همسر رضا شهابی دستگیر شدند. همسری که به همراه شوهرش بافروش ترشی و نه با فروش انسان، امرار معاش میکرده و نگران سلامتی شوهرش است. سرکوب تجمع خودجوش و آرام دانشجویان و کارگران. در تفاوت میان تظاهرات حکومتی و نمایشی و تظاهرات خودجوش بیان همین نکته کافیست که آنان را با ماشین های نظامی و دولتی به همراه تسهیلات و مزایا به خیابان می آورند ولی ماها را از خیابان با ماشین های نظامی و دولتی جمع می کنند و حتی در مواقعی از رویمان رد می شوند. برای آنان که فکر می کنند تا ابد سنان شان ٌبرنده است، سیلی محکم نوید می دهیم و این همان هشدار و وعده ی صادق مردم مستضعف است، به حساب خود برسند پیش از آنکه به حسابشان رسیدگی کنیم. اما انتظار اصلاح و توبه از کسانی که منافعشان ایجاب نمیکند که در کنار حقیقت بایستند، کاری بیهوده است. کسانی که برده ی سرمایه شده اند و جیب ها و شکم هایشان سیرایی ندارد. شاید با سوال "چه باید کرد" نتوان راه حلی ارایه کرد ولی بی شک با سوال " چه نباید کرد" تکلیفمان روشن می شود. نباید امید به تغییر این رویه را از بالا داشت و نباید به وعده هایشان دل بست و نباید امیدمان را نسبت به قدرت تغییری که در دستان ماست از دست بدهیم. این همان وعده صادق مستضعفین است. هدف نگارنده این متن نه تبیین راهکارها که بیان عصبانیت دل های با وجدان است. عصبانیتی که دیگر علتش بر همگان روشن است و جای هیچ دفاعی را برای آنان که دل در گرو دولت و حکومت بسته اند باقی نمی گذارد. اتحاد دانشجو و کارگر اتحاد ناگسستنی است و آن چه گسستنی ست زنجیرهای محصورین و مظلومین است و این را بدانید که ما جززنجیرهایمان چیزی برای ازدست دادن، نداریم.
پویا مظلومی
دی ماه 96
k.d.shahabi@gmail.com
@shahabidefah
https://t.me/komitedefashahabi
با نام و یاد مستضعفان جهان
برای رضا شهابی و ستارگان جاویدان تاریخ
نوشته پیش رو اتمام حجتی است با دانشجویان، اساتید دانشگاهی و هر وجدان آزاده و بیداری که درین مظلوم کشی ها و سرکوب های حکومت، باید به نقش حقیقی خود واقف و صدای بی صدایان باشند. دولت پیشین و دولت فعلی درهرچه ضعیف بودند در خنثی سازی پتانسیل نیروی غیروابسته دانشگاهی تاحدودی موفق بوده اند. دانشجویانی که دیگر نه کاری دارند و نه کار دارند که چرا کاری ندارند. دانشجویانی که در روز دانشجو به جای اهتمام به حفظ شخصیت سازنده خود درگیر هورا کشیدن برای مراسم ماست خور برتر و یا دلقک ترین دلقک ها شده اند. همان چیزی که دولت اعتدال میخواهد یا دقیق تر بگویم همان چیزی است که دولت میخواهد. آن عنصر بیگانه گشته با آدمیان. با دادن آدرس های غلط و طرح دغدغه هایی که اساساً دغدغه های ثانویه هستند، سعی در هدایت افکار و خواسته ها دارند و این همان توهم فعالیت هست چه بسا که در منفعل ترین وضعیت بسر میبریم. این روزها رضا شهابی فعال کارگری شرکت اتوبوسرانی تهران که به جرم تشکیل سندیکای کارگری در زندان بسر میبرد، آنهم در شرایط جسمانی وخیم درحالی که دوبار سکته کرده در زندان دچار افتادگی پلک ها، صورت و ضعف در حرکت شده است. تو گویی این ما نظاره کنندگانیم که سکته کردهایم و آنان که در حصرند آزاد و آزاده و جاری اند. این اتمام حجت برای ماست. آیا به درجه ای از بی تفاوتی و انفعال رسیدیم که چشم به روی این همه بی عدالتی و ظلم ببندیم و با این صحبت که صدای ما به جایی نمیرسد، سکوت کنیم و شریک جنایت ها باشیم؟ در تجمعی که مقابل وزارت کار در 5 دی ماه صورت گرفت عده ی زیادی دانشجو و کارگر به همراه همسر رضا شهابی دستگیر شدند. همسری که به همراه شوهرش بافروش ترشی و نه با فروش انسان، امرار معاش میکرده و نگران سلامتی شوهرش است. سرکوب تجمع خودجوش و آرام دانشجویان و کارگران. در تفاوت میان تظاهرات حکومتی و نمایشی و تظاهرات خودجوش بیان همین نکته کافیست که آنان را با ماشین های نظامی و دولتی به همراه تسهیلات و مزایا به خیابان می آورند ولی ماها را از خیابان با ماشین های نظامی و دولتی جمع می کنند و حتی در مواقعی از رویمان رد می شوند. برای آنان که فکر می کنند تا ابد سنان شان ٌبرنده است، سیلی محکم نوید می دهیم و این همان هشدار و وعده ی صادق مردم مستضعف است، به حساب خود برسند پیش از آنکه به حسابشان رسیدگی کنیم. اما انتظار اصلاح و توبه از کسانی که منافعشان ایجاب نمیکند که در کنار حقیقت بایستند، کاری بیهوده است. کسانی که برده ی سرمایه شده اند و جیب ها و شکم هایشان سیرایی ندارد. شاید با سوال "چه باید کرد" نتوان راه حلی ارایه کرد ولی بی شک با سوال " چه نباید کرد" تکلیفمان روشن می شود. نباید امید به تغییر این رویه را از بالا داشت و نباید به وعده هایشان دل بست و نباید امیدمان را نسبت به قدرت تغییری که در دستان ماست از دست بدهیم. این همان وعده صادق مستضعفین است. هدف نگارنده این متن نه تبیین راهکارها که بیان عصبانیت دل های با وجدان است. عصبانیتی که دیگر علتش بر همگان روشن است و جای هیچ دفاعی را برای آنان که دل در گرو دولت و حکومت بسته اند باقی نمی گذارد. اتحاد دانشجو و کارگر اتحاد ناگسستنی است و آن چه گسستنی ست زنجیرهای محصورین و مظلومین است و این را بدانید که ما جززنجیرهایمان چیزی برای ازدست دادن، نداریم.
پویا مظلومی
دی ماه 96
k.d.shahabi@gmail.com
@shahabidefah
https://t.me/komitedefashahabi