دیگه اونقدر غم دارم که نمیشه حتی نزدیکم موند، انگار هربار که دستت رو میزاری رو شونه هام تا حالم رو بپرسی، غم مثل یک ماده چسبناک دائما در حال ترشح روی پوستم میمونه و وقت جدا کردن دست هات عین پنیر پیتزا کش میاد و کل هیکلت روبه گند میکشه و دچارت میکنه، رد این اندوه روی دست هات میمونه ، تنت تا مدت ها بوی یأس من رو میگیره و برق چشم هات رو کدر تر میکنه و من اینو نمیخوام.
واسه همین باید به اندازه ای که میتونی بدویی و از من دورشی، چون غم من، این حال همیشه بد من مسری و میتونه از دونه به دونه امیدهات تغذیه کنه، آرزو هات رو ازت بگیره و جسم تاریک و بیجونت رو زنده اما بی آرزو و ضعیف، پرت کنه یه گوشه. چون من همون کوزه لعابی پر زرق و برقم که تو خبر نداری چندبار شکسته وحالا هرتیکش رو با زور چسب کنار هم پشت ویترین نگه داشتن و کافیه دستت بهش بخوره تا خورد و خاک شیر بشه و برای کار نکرده مقصر بشی. چون من غم دارم، چون من تاریکم و بی آرزو و فقط یه ضربه کافیه تا تیکه های وجودم اونقدر ریز بشن که حتی نشه بهم چسبوندش و این اندوه کهنه نروی صد هزار ساله درونم بدردنخورم کرده.
چون مدت زیادی رو تو چاه تاریک تنهایی خودم بی عشق موندم، اونقدر که روی کل تنم تیغ در اومد و تیغ های روی تنم دیگه نمیزارن تا کسی رو توی آغوش بگیرم.
واسه همین باید به اندازه ای که میتونی بدویی و از من دورشی، چون غم من، این حال همیشه بد من مسری و میتونه از دونه به دونه امیدهات تغذیه کنه، آرزو هات رو ازت بگیره و جسم تاریک و بیجونت رو زنده اما بی آرزو و ضعیف، پرت کنه یه گوشه. چون من همون کوزه لعابی پر زرق و برقم که تو خبر نداری چندبار شکسته وحالا هرتیکش رو با زور چسب کنار هم پشت ویترین نگه داشتن و کافیه دستت بهش بخوره تا خورد و خاک شیر بشه و برای کار نکرده مقصر بشی. چون من غم دارم، چون من تاریکم و بی آرزو و فقط یه ضربه کافیه تا تیکه های وجودم اونقدر ریز بشن که حتی نشه بهم چسبوندش و این اندوه کهنه نروی صد هزار ساله درونم بدردنخورم کرده.
چون مدت زیادی رو تو چاه تاریک تنهایی خودم بی عشق موندم، اونقدر که روی کل تنم تیغ در اومد و تیغ های روی تنم دیگه نمیزارن تا کسی رو توی آغوش بگیرم.